“น้องสะใภ้เก้า ข้าจะพาเจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้”แม้โม่ชูหานจะโกรธ แต่ก็ยังไม่ได้สูญเสียสติไปทั้งหมด เขาไม่สามารถทิ้งน้องสะใภ้ที่ก าลังตั้งครรภ์ไว้ที่นี่คนเดียวได้อีกทั้งเขายังเชื่อมั่นในความสามารถของน้องเก้า การจัดการกับชาวหนานเจียงสองคนไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรแต่เฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดเรียบง่ายเหมือนโม่ชูหานหากชาวหนานเจียงพวกนั้นเป็นคนที่ปรมาจารย์ซือเหมิงส่งมาจริง ๆ ต่อให้วรยุทธ์อาจจะไม่เก่งกาจ แต่อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนที่เชี่ยวชาญการใช้พิษไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยระแวดระวังของปรมาจารย์ซือเหมิง เขาคงไม่ส่งคนที่ไร้ความสามารถมาไกลถึงซีเป่ยเช่นนี้ดังนั้น นางจึงหวังว่าพี่แปดจะพานางตามโม่จิ่วเยี่ยให้ทันโดยเร็วหากชาวหนานเจียงใช้กลอุบายอะไร การที่นางอยู่ด้วยก็จะเป็นการเพิ่มความปลอดภัยได้อีกขั้นทั้งสองคนนั่งรถม้าออกเดินทางไปทางหมู่บ้านซีหลิ่งเห็นท้องของน้องสะใภ้ที่โตขนาดนั้น แม้พี่แปดจะร้อนใจเพียงใดก็ไม่กล้าเร่งความเร็วของรถม้าจนมากเกินไป ได้แต่ขับไปอย่างนุ่มนวลเพื่อไม่ให้เกิดแรงสั่นสะเทือน
โชคดีที่ชาวหนานเจียงเดินเท้าไปยังหมู่บ้านซีหลิ่ง และไม่ได้ใช้วิชาตัวเบาใด ๆ ระหว่างทางด้วย ความเร็วของพวกเขาจึงไม่ต่างจากการเดินเท้าของคนทั่วไปรถม้าไล่ตามพวกเขาทันอย่างรวดเร็วยามนี้ พวกเขาทุกคนอยู่บนเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซีหลิ่งสองข้างทางเป็นที่นาของหมู่บ้านใกล้เคียง ในเวลานี้ชาวบ้านต่างยุ่งอยู่กับงาน จึงแ
