ดึง โม่ชูหานก็ยิ่งรู้สึกขบขันอย่างไรก็ตาม เขากับโม่จิ่วเยี่ยต่างไม่คิดจะเสียเวลาพูดคุยกับพวกเขามากนักสองพี่น้องเข้าใจกันดี คนหนึ่งคนจัดการท าให้ชายชาวหนานเจียงทั้งสองสลบไปเฮ่อจือหร่านเห็นเช่นนั้นก็ลงมาจากรถม้า บอกให้พวกเขาน าตัวชายชาวหนานเจียงขึ้นรถนางรู้ดีว่าแม้ที่นี่จะมีผู้คนสัญจรไปมาน้อย แต่ในยามกลางวันแสก ๆ ใครจะกล้ารับประกันว่าจะไม่มีคนผ่านมายิ่งกว่านั้น สิ่งที่พวกเขาต้องการสอบถามคนล้วนเป็นเรื่องส่วนตัว จึงจ าเป็นต้องระวังสักหน่อยจากตรงนี้ไปถึงหมู่บ้านซีหลิ่งนับว่าไม่ไกลนัก โม่จิ่วเยี่ยพยุงเฮ่อจือหร่านให้นั่งอยู่ด้านนอกรถม้า ส่วนโม่ชูหานใช้วิชาตัวเบาวิ่งตามไปข้าง ๆหลังเข้าสู่หมู่บ้านซีหลิ่ง รถม้าก็ค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ลานบ้านที่พวกเขาเช่าอยู่
บังเอิญว่าพี่ที่ห้ากับพี่หกก าลังผ่าฟืนอยู่ในลานหน้าบ้าน เพียงเห็นน้องเก้ากลับมาพร้อมกับน้องแปดที่ควรจะอยู่ที่ท างาน ในใจก็รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีทันที่พี่ห้าวางขวานลงแล้วเดินเข้ามาถาม “น้องแปด เจ้ากลับมาท าไมเสร็จงานจากที่ว่าการแล้วหรือ?”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่คิดจะสอบสวนคนที่บ้าน และเป็นไปไม่ได้ที่จะพานางไปด้วย จึงกลับห้องของตนเองไปโม่จิ่วเยี่ยเปิดม่านรถให้พี่ชายทั้งสองดู“พี่ห้า พี่หก พวกข้าพบเจอชาวหนานเจียงสองคนนี้ก าลังสอบถามเรื่องหมู่บ้านซีหลิ่ง จึงจับตัวกลับมา”ได้ยินว่าคนพวกนั้นเป็นชาวหนานเจียง พี่น้องสกุลโม่ก็รู้สึกแค้นเคืองพร้อม
