นบ้านเก่าตรงเชิงเขามาตลอด หากไม่ใช่เพราะต้องการให้นางช่วยตรวจ
ร่างกายของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงให้ อีกฝ่ายก็แทบจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเลยวันนี้จึงค่อนข้างแปลกใจที่เขาตามโม่จิ่วเยี่ยกลับมาที่บ้านผู้มาเยือนล้วนถือเป็นแขก เฮ่อจือหรานย่อมไม่ลืมมารยาท“คารวะองค์ชายหนานรุ่ย”หนานรุ่ยโบกมือทันที่ “ฮูหยินเก้าอย่าได้มากพิธี ข้าไม่ใช่องค์ชายแล้ว ในโลกนี้ไม่มีหนานรุ่ยอีก ต่อไปหากพบเจอกัน ให้เรียกข้าว่าอารุ่ยก็พอ”เดิมทีเฮ่อจือหรานก็ไม่ใช่คนถือตัว ยิ่งไม่ชอบพิธีรีตองมากมายอยู่แล้วเมื่อหนานรุ่ยเอ่ยเช่นนั้น นางจึงตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ“เช่นนั้นต่อไปข้าจะไม่เรียกท่านว่าองค์ชายแล้ว”การมาของหนานรุ่ยในครั้งนี้ ก็เพราะมีเรื่องส าคัญที่ต้องพูดคุยเดิมทีเขาตั้งใจจะรอคุยกับโม่จิ่วเยี่ยเป็นการส่วนตัว แต่เต๋อเฟยเหนียงเหนียงรู้ดีว่าผู้มีอ านาจตัดสินใจที่แท้จริงในสกุลโม่คือภรรยาของโม่จิ่วเยี่ย เขาจึงมาหาโม่จิ่วเยี่ยก่อนและบอกว่ามีเรื่องที่ต้องปรึกษากับพวกเขาสองคนโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้คิดมาก เรื่องที่สามารถปรึกษากับภรรยาได้ ส่วนใหญ่ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องการรักษาคน
ช่วงนี้เฮ่อจือหรานจะไปตรวจร่างกายให้เต๋อเฟยเหนียงเหนียงทุกๆ สองสามวัน เมื่อได้พูดคุยกันมากขึ้น พวกเขาก็พบว่าแม่ลูกหนานรุ่ยไม่ได้มีความคิดที่จะท าร้ายสกุลโม่จริง ๆ ความระแวงที่มีต่อพวกเขาทั้งสองจึงค่อย ๆ ลดลงไปมาก“อารุ่ยตั้งใจจะให้ภรรยาของข้าช่วยรักษาโรคหรือ”โม่จ
