ยเหนียงเหนียงรู้สึกตัวแล้ว แต่ร่างกายนางยังอ่อนแอมาก หนานรุ่ยหยิบขนมปิ่งจือแข็ง ๆ ออกมา แต่นางกลับทานไม่ลง หนานรุ่ยจึงได้แต่รอให้โม่จิ่วเยี่ยมาถึง เพื่อขอให้เขาซื้อวัตถุดิบบางอย่าง“คุณชายเก้า ในที่สุดเจ้าก็มา”พอโม่จิ่วเยี่ยได้ยินเช่นนั้น เขาคิดเกิดปัญหาบางอย่างกับเต๋อเฟยเหนียงเหนียง“มีอะไรเกิดขึ้นกับเต๋อเฟยเหนียงเหนียงหรือ?”
หนานรุ่ยฟังน ้าเสียงของโม่จิ่วเยี่ยก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายว่า “ไม่ใช่อย่างนั้น เสด็จแม่ของข้าเพิ่งตื่นขึ้นมา แต่ที่นี่ไม่มีอาหารที่เหมาะสมส าหรับนาง ข้าจึงอยากรบกวนเจ้าช่วยซื้อมาให้ข้าสักหน่อย”เพื่อให้โม่จิ่วเยี่ยคลายความระแวงลง เขาจึงอธิบายเพิ่มเติมว่า“แม่นมข้างกายเสด็จแม่ข้าเป็นคนที่ไว้ใจได้มากที่สุด จะไม่ท าอะไรที่เป็นภัยต่อพวกเจ้าแน่นอน”ตอนนี้หนานรุ่ยจินตนาการว่าสกุลโม่คงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล้วเขาไม่อยากให้การมาของตนสร้างความล าบากใจให้พวกเขาเขาพูดพลางยื่นตั๋วเงินใบหนึ่งให้โม่จิ่วเยี่ย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ตอนนี้เสด็จแม่ของข้าสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ข้าไม่สบายใจหากจะทิ้งนางไว้ที่นี่เพียงล าพัง”ตอนที่เขามาถึงหมู่บ้านซีหลิ่ง เพื่อไม่ให้โม่จิ่วเยี่ยตกใจ เขาจึงสั่งให้องครักษ์ประจ าตัวและแม่นมที่รับใช้ข้างกายมารดารออยู่ที่เมืองอวิ่นส่วนตัวเขาปลอมตัวเป็นพ่อค้าธรรมดาคนหนึ่งแล้วรีบมาที่หมู่บ้านซีหลิ่ง ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาไม่มีคนช่วยเหลืออยู่ข
