้างกายเลยสักคน แม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้วว่าในอนาคตอาจต้องลงมือท าทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่เพิ่งเริ่มต้นแบบนี้เขาก็ยังปรับตัวไม่ค่อยได้
โดยเฉพาะในสถานการณ์เช่นนี้ เขารู้สึกกังวลใจจริง ๆ“อีกอย่าง แม่นมของเสด็จแม่ข้าก็พักอยู่ในโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอวิ่น รบกวนเจ้าส่งคนไปรับนางมาด้วย”หนานรุ่ยเห็นโม่จิ่วเยี่ยไม่ตอบสนองก็คิดว่าเขายังคงติดใจเรื่องที่ตนเองเคยท าไว้ในอดีต จึงรีบเดินไปที่รถม้า แล้วน านกพิราบสีขาวออกมาจากกรงโม่จิ่วเยี่ยอยากถามหนานรุ่ยมานานแล้ว ว่าท าไมถึงน านกพิราบมาที่ซีเป่ยด้วย แต่ตอนนั้นชีวิตของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงก าลังตกอยู่ในอันตราย หนานรุ่ยเองก็ก าลังร้อนใจ โม่จิ่วเยี่ยจึงยังไม่สอบถามอีกฝ่ายคราวนี้ไม่รอให้โม่จิ่วเยี่ยถาม หนานรุ่ยถือกรงพลางเดินมาใกล้แล้วอธิบายว่า “นกพิราบส่งสารนี้ถือเป็นของขอบคุณที่เจ้าช่วยหาปรมาจารย์มารักษาเสด็จแม่ข้า”จากนั้น หนานรุ่ยก็หยิบตั๋วเงินสองใบส่งให้โม่จิ่วเยี่ย เพราะกลัวว่าเงินห้าร้อยต าลึงที่ให้ไปเมื่อครู่นี้จะน้อยเกินไป “เจ้าน าสิ่งนี้ไปด้วย”ที่เขามอบตั๋วเงินให้โม่จิ่วเยี่ยอีกครั้ง เพราะนึกถึงเรื่องที่เสด็จพ่อกระท าลับ ๆ ตอนที่สกุลโม่ถูกเนรเทศ รวมถึงเรื่องเลวร้ายที่พี่ใหญ่ท าไว้ จนท าให้สกุลโม่ต้องออกเดินทางเนรเทศมามือเปล่าบัดนี้พวกเขาเพิ่งตั้งรกรากที่ซีเป่ยได้ไม่นาน คงก าลังต้องการใช้เงินอยู่พอดี ด้วยนิสัยหยิ่งผยองของโม่จิ่วเยี่ย หากเขาบอ
