่หนึ่งเส้น ข้าออกจากที่นั่นก่อนปีใหม่ ระหว่างทางก็เห็นชายหนานเจียงคนหนึ่งในมือเขาก าลังถือกรงนกพิราบขาวอยู่ บังเอิญว่าตอนนั้นนกพิราบมันกางปีกออก ข้าจึงจ าได้ทันทีว่ามันเป็นตัวที่คนลึกลับใช้ส่งจดหมายมาให้ข้า”ได้ยินหนานรุ่ยพูดเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็สามารถสรุปได้แล้ว ว่านี่คือนกพิราบที่ชายชาวหนานเจียงท าหายไปจริง ๆก่อนที่เขาจะเอ่ยปากถาม หนานรุ่ยก็พูดต่อ “ตอนนั้นข้าคิดว่านกพิราบตัวนี้อาจมีประโยชน์กับเจ้า จึงสั่งให้องครักษ์ชิงมันมาจากมือชาวหนานเจียงคนนั้น น่าเสียดายที่เขาใช้พิษได้ แม้องครักษ์ของข้าจะจับตัวเขาไม่ได้ แต่โชคดีที่ได้ตัวนกพิราบมาอย่างปลอดภัย”ขณะเล่า หนานรุ่ยก็น านกพิราบใส่กลับเข้าไปในกรง แล้วยื่นกรงไปตรงหน้าโม่จิ่วเยี่ย พลางบอกให้เขาเก็บรักษามันไว้ให้ดี
ส าหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว นกพิราบตัวนี้อาจเป็นเบาะแสในการตามหาปรมาจารย์ซือเหมิง เขาจึงกล่าวขอบคุณหนานรุ่ยอย่างจริงจังก่อนจะรับกรงนกพิราบมาหนานรุ่ยคิดว่าโม่จิ่วเยี่ยกับภรรยาจะไปแล้ว จึงร้อนรนพูดว่า“ตอนนี้เสด็จแม่ของข้าเบื่ออาหาร รบกวนเจ้าช่วยซื้อของบ ารุงร่างกายให้ข้าด้วย และถ้าสะดวก ก็ช่วยรับแม่นมของเสด็จแม่มาที่นี่ให้ข้าด้วยได้หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยไม่มีทีท่าว่าจะไปทันที่ เขากับเฮ่อจือหร่านมาที่นี่ก็เพื่อมาตรวจดูร่างกายของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงโดยเฉพาะ“ข้าและภรรยาตั้งใจมาเยี่ยมเต๋อเฟยเหนียงเหนียง”หนานรุ่ยได้ยินดังนั้นจึงรีบหลบไปด้า
