งจะตื่น”
ได้ยินดังนั้น ร่างกายของหนานรุ่ยก็สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นมือที่จับแขนโม่จิ่วเยี่ยอยู่บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ข้า…ข้าเข้าไปดูเสด็จแม่ได้หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยผายมือ “เชิญ”หนานรุ่ยรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันทีด้วยความดีใจ จนลืมกล่าวขอบคุณโม่จิ่วเยี่ยไปเสียสนิทเขาคุกเข่าลงข้างเตียง แสงตะเกียงน ้ามันสลัว ๆ เผยให้เห็นใบหน้าของมารดาอย่างชัดเจนสีหน้าของเต๋อเฟยเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย ลมหายใจก็สม ่าเสมอขึ้นด้วยน ้าตาของหนานรุ่ยไหลรินทันที่“เสด็จแม่ พิษกู่ถูกก าจัดแล้ว ต่อไปนี้ลูกจะพาท่านไปใช้ชีวิตอย่างสงบ ใช้ชีวิตเยี่ยงคนทั่วไป”ค าพูดของหนานรุ่ยสร้างความประหลาดใจให้โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านยิ่งนักแม้หนานรุ่ยจะเป็นถึงองค์ชายแห่งราชวงศ์ต้าซุ่นแต่องค์ชายผู้นี้กลับยอมสละความมั่งคั่งและเกียรติยศเพื่อมารดาจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาไม่มีความทะเยอทะยานในอ านาจแม้แต่น้อย?
ประเด็นนี้ ทั้งคู่ต่างไม่กล้าเชื่อสนิทใจไม่ว่าในอนาคตหนานรุ่ยจะเป็นอย่างไร ตราบใดที่เขาไม่ลอบท าร้ายสกุลโม่ ทุกอย่างก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกอย่างไรก็ตาม ตอนนี้หนอนกู่ในร่างของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงอยู่ในก ามือของพวกเขาแล้ว จุดประสงค์ที่ส าคัญที่สุดบรรลุผลแล้ว ส่วนหนานรุ่ยจะเป็นอย่างไรต่อไป พวกเขาก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนักแต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงที่ยังไม่สามารถเคลื่อนย้ายคนได้ตามใจชอบ อีกฝ่
