อย่างหยิ่งผยอง ไม่มีเขาอยู่ในสายตา
ถ้าเขายอมออกไป แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กรุ่นหลัง คนรุ่นใหญ่ก็ลืมสถานะตัวเอง ท่าทางอาจารย์หานเย่อหยิ่ง พลันเขาเหลือบมองนักพรตเต๋าน้อยที่อยู่ด้านหลัง
นักพรตเต๋าน้อยสองสามคนมองเฝ่ยไป่ลู่อย่างบึ้งตึงทันที
“คุณผู้หญิงท่านนี้รู้ไหมว่าอาจารย์ของพวกเราคือใคร?” คนที่อายุน้อยที่สุดข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ จึงเป็นคนแรกที่พูดออกมา
เฝ่ยไป๋ลู่เลิกคิ้ว น้ำเสียงไม่ใส่ใจ “ไม่รู้ ดังมากเหรอ? งั้นรีบบอกชื่อให้ฉันฟังสิ”
ท่าทางเฝ่ยไป๋ลู่ราวกับกำลังรอฟังการแสดง
สีหน้าของหานซานชิ่งเลวร้ายมาก!
เขามีชื่อเสียงขึ้นมาโดยมีตระกูลหานสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง นับตั้งแต่นั้นก็ไม่มีใครกล้าแสดงท่าทางไม่คารพแบบนี้!
นักพรตเต๋าน้อยสองสามคนโมโหจนอกแทบแตกแล้ว “แม้แต่อาจารย์ของพวกเราก็ไม่รู้จัก น่ากลัวว่าคุณจะเพิ่งออกมาจากหลืบเขาสินะ?”
“อาจารย์ของฉันคือปรมาจารย์หานผู้โด่งดังแห่งวัดเต๋าอี้หยวน เวลาเดียวกันเขายังเป็นคนของตระกูลหานที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ ถ้าคุณไม่อยากทำให้ตระกูลหานขุ่นเคือง ก็รีบออกไปซะ!”
“แล้วต้องขอโทษอาจารย์ของพวกเราด้วย ถ้าไม่ขอโทษ จากนี้คุณก็ไม่สามารถอยู่ในวงการนี้ได้อีกต่อไป!”
พอพูดกับเฝ่ยไป๋ลู่แล้ว ก็ยังมีปฏิภาณไหวพริบหันกลับไปถามลี่ฉิว “ตระกูลลี่ของพวกคุณทำแบบนี้ คือไม่เห็นอาจารย์ของพวกเราอยู่ในสายตาและไม่ให้ความสำคัญกับวัดเต๋าอ
