ากขึ้น
หากไม่ใช่เพราะไม่มีเสียง เขาคงจะตอบกลับไปว่าเขาไม่ต้องการความเมตตาจอมปลอมของอีกฝ่าย
ครั้นเห็นว่าลี่ซิงจินยังคงดื้อด้าน ความอดทนของลี่ฉิวก็ถึงขีดสุด
เขาส่งเสียง “เฮอะ” อย่างเย็นชา และมองตรงไปยังนักพรตเต๋า “อาจารย์หาน เชิญท่านลงมือได้เลยครับ”
เขาเป็นพ่อ
ลี่ซิงจินจะไม่ฟังเขาได้เหรอ?
หานซานชิ่งหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ไม่ตอบรับคำพูดของลี่ฉิว เขาหันมองเฝ่ยไป๋ลู่ “เธอคือเด็กน้อยสำนักไหน? เรื่องนี้ฉันรับทำแล้ว เชิญเธอกลับไปเถอะ”
คนที่อยู่บนเส้นทางเต๋าเหมือนกัน ย่อมมองออกจากปราณบนตัว
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตระกูลลี่เชิญเขาแล้ว จะยังเรียกคนอื่นมาอีก
ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลลี่ให้เงินเขามากขนาดนี้ เขาคงจากไปนานแล้ว
หนึ่งเรื่องมีสองเจ้าของไม่ได้ และความภาคภูมิใจในตัวเองไม่ก็อนุญาตให้เขาถอนตัว ทำได้เพียงให้แม่สาวน้อยคนนี้กลับไป
“เหยื่อคือลี่ซิงจิน ฉันคือคนที่ลี่ซิงจินเชิญมา คนที่ควรจากไปควรจะเป็นคุณหรือเปล่าคะ?” เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มบาง พลังปราณของเธอเหนือกว่านักพรตเต๋าเฒ่า
กลับกันพวกความสามารถครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่างนักพรตเต๋าเฒ่า หากทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าจะทำร้ายทั้งตัวเองและคนอื่น
กลับไปที่วัดเต๋าแล้วฝึกฝนอีกสองสามปีเถอะ!
เมื่อหานซานชิ่งได้ยินคำพูดที่ไม่เกรงใจกันเช่นนี้ ใบหน้าของเขาบึ้งตึงทันที
หากเป็นปรมาจารย์ที่มีสถานะและความเก่งกาจสูงกว่าเขา เขาก็เต็มใจถอนตัว
แต่แม่หนูน้อยนี่ไม่นับเป็นอะไรด้วยซ้ำ กลับกล้าพูด
