ที่อยู่ด้านหลังขณะที่โม่จิ่วเยี่ยถูกคนในครอบครัวล้อมรอบ โม่จิ่นเหนียนก็ลงจากรถม้าแล้วแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคน ทันทีที่เห็นฮูหยินผู้เฒ่า เขาก็คุกเข่าลงและโขกศีรษะ “ท่านแม่ ลูกชายท่านอกตัญญู ท าให้ท่านเป็นห่วงแล้ว”เดิมทีความสนใจของทุกคนในบ้านอยู่กับโม่จิ่วเยี่ย แต่เมื่อโม่จิ่นเหนียนคุกเข่าลง พวกเขาก็งุนงงไปชั่วขณะพี่สะใภ้หกตอบสนองเร็วที่สุด นางจ าสามีของตัวเองได้ทันใด“ท่านพี่ เป็นท่านหรือ? เป็นท่านจริง ๆ หรือ?”ขณะพูด พี่สะใภ้หกก็พุ่งเข้าไปหาเขา จับแขนของโม่จิ่นเหนียนแน่น น ้าตาไหลพรากลงมา
เมื่อโม่จิ่นเหนียนเห็นภรรยาในยามนั้น ในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลายคนสองคนที่เขารู้สึกผิดมากที่สุดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ก็คือมารดาและภรรยาตอนนี้เมื่อเห็นสภาพของภรรยาที่ผิวคล ้าและผอมลงกว่าเดิม อีกทั้งยังสวมใส่เสื้อผ้าของสามัญชนคนธรรมดา ใบหน้าไร้การแต่งแต้มใด ๆ คนทั้งคนดูอายุมากขึ้นไปหลายปีทว่าก็ไม่แปลก ใครเล่าจะมีชีวิตที่ดีได้ในเมื่อสูญเสียสามีไปตั้งแต่ยังสาว?“เสวี่ยเอ๋อร์ หลายปีมานี้เจ้าคงล าบากมากเลยสินะ”โม่จิ่นเหนียนเอ่ยพลางดึงภรรยาเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน สองสามีภรรยากอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้นฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าพอเห็นลูกชาย ร่างกายนางก็สั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น“จิ่นเหนียน เป็นเจ้าจริง ๆ หรือ?”โม่จิ่นเหนียนจับมือภรรยา คลานเข่าเข้าไปใกล้ฮูหยินผู้เฒ่า แล้วก้มศีรษะค านับลงกับพื้นอย่างหนัก“ท่านแม่ ข้าเ
