จิ่วเยี่ยไม่บอก แค่ดูสภาพผอมโซของทั้งสองคน กระทั่งกลับถึงบ้านแล้วก็ยังไม่สามารถลงจากรถม้าได้ ถ้าสภาพร่างกายยังดีอยู่ก็แปลกแล้ว“พี่สี่ พี่เจ็ด ท าไมร่างกายของพวกท่านถึงได้ทรุดโทรมขนาดนี้?”ตอนที่ตัวเขาถูกน้องเก้าช่วยกลับมา แม้จะผอมไปบ้าง แต่นั่นเป็นเพราะหนานรุ่ยตั้งใจอดอาหารเขา นอกเหนือจากนี้ร่างกายก็ไม่มีปัญหาอะไรแต่สภาพของพี่ชายทั้งสองตรงหน้า สามารถใช้ค าว่าน่าเวทนามาอธิบายได้เลยทีเดียวอาการพี่สี่ยิ่งแย่กว่าพี่เจ็ด อย่างน้อยพี่เจ็ดยังพอจะฝืนลุกขึ้นนั่งได้ตอนเห็นเขาเข้ามา แต่พี่สี่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวเลย“พี่สี่ พี่เจ็ด ดีจริง ๆ ที่พวกท่านยังมีชีวิตอยู่” โม่ชูหานพูดตาแดงก ่า พยายามควบคุมไม่ให้น ้าตาไหลออกมา
ในตอนนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถูกโม่จิ่นเหนียนพยุงมาที่หน้ารถม้าด้วยส่วนคนอื่นก็ตามมาติด ๆสะใภ้สี่กับสะใภ้เจ็ดได้ยินโม่จิ่นเหนียนบอกว่าสามีของพวกนางยังมีชีวิตอยู่ ทั้งคู่ก็ตื่นเต้นจนแทบยืนไม่อยู่ ต้องให้พี่น้องสะใภ้ช่วยพยุงมาหน้ารถม้าฮูหยินผู้เฒ่าเดินน าหน้า นางเป็นคนแรกที่เห็นลูกชายทั้งสองคนผอมโซจนเหลือแต่กระดูก“ซิวเหยียน หยวนเช่อ ท าไมพวกเจ้าถึงได้มีสภาพแบบนี้ คนพวกนั้นทรมานพวกเจ้าอย่างไรกันแน่…”พูดไปพูดมา ฮูหยินผู้เฒ่าก็พูดต่อไม่ออก ลูกชายทั้งสองคนล้วนเป็นเลือดเนื้อที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือนเต็ม บัดนี้กลับมีสภาพเช่นนี้ จะให้นางผู้เป็นแม่ทนรับได้อย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้ไม่เป็นภาษา
