เฮ่อจือหร่านเคลื่อนไหวรวดเร็ว ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงประตูเมืองก็มีทหารจ านวนมากรีบมาที่นี่ทหารยามที่เฝ้าประตูเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็รู้ว่าอาจมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น จึงรีบปิดประตูเมืองทันที่โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านสบตากัน รู้ดีว่าการออกจากเมืองอย่างเปิดเผยคงท าไม่ได้แล้วอย่างไรก็ตาม พวกเขาจ าเป็นต้องออกไปในขณะที่ทหารจ านวนมากก าลังเฝ้าประตูเมืองอยู่ ถึงจะปลอดภัยที่สุด“หร่านหร่าน ข้าจะอุ้มเจ้าให้ดี แล้วพวกเราจะกระโดดข้ามก าแพงเมืองออกไป”
เฮ่อจือหร่านมองหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วพยักหน้าตอบว่า “ได้”ยามนี้นางก็มีคนที่ต้องปกป้องแล้ว จึงต้องระมัดระวังทุกการกระท าให้มากยิ่งขึ้นแต่ตอนนี้เป็นเวลากลางวันแสก ๆ ถึงแม้วรยุทธ์ของโม่จิ่วเยี่ยจะยอดเยี่ยมเพียงใด แต่การเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนี้ก็ย่อมดึงดูดความสนใจของเหล่าทหารได้เขาอุ้มเฮ่อจือหร่านแล้วกระโดดขึ้นก าแพงเมืองในครั้งเดียว ก่อนจะมีคนตะโกนว่า “เร็วเข้า! ยิงธนู! มีคนอยู่บนก าแพงเมือง”โม่จิ่วเยี่ยได้ยินเสียงตะโกน สิ่งแรกที่เขาท าคือการปกป้องเฮ่อจือหร่านพร้อมกับเร่งความเร็วขึ้นเฮ่อจือหร่านเห็นท่าไม่ดีจึงนึกขึ้นได้และพาโม่จิ่วเยี่ยเข้าสู่พื้นที่มิติในสภาวะเช่นนี้ นางไม่อยากเสี่ยงท าอะไรทั้งสิ้นทหารหนานเจียงเห็นกับตาว่าสองคนบนก าแพงเมืองหายวับไปต่างคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอนจึงขยี้ตาไม่หยุดคนเป็น ๆ สองคนหายไปอย่างชัดเจนเช่นนี้ หากไม่ใช่
