เวลากลางวันแสก ๆ พวกเขาคงคิดว่าตัวเองเห็นผีเสียแล้ว
หลังถูกดึงเข้าไปในพื้นที่มิติ โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกันแต่ตอนนี้สิ่งที่เขากังวลมากที่สุดคือสภาพร่างกายของภรรยา“หร่านหร่าน เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”“ข้าสบายดี อย่ากังวลไปเลย” เฮ่อจือหร่านตอบเสียงนุ่มนวลที่นี่เป็นจุดส าคัญในการหลบหนีของพวกเขา จะเกิดข้อผิดพลาดใด ๆ ไม่ได้เด็ดขาดเมื่อครู่ตอนที่พวกเขาอยู่บนก าแพงเมือง ทหารหลายคนได้เห็นพวกเขาแล้ว ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงเปลี่ยนชุดของพวกเขาใหม่เสื้อคลุมสีเทาที่โม่จิ่วเยี่ยสวมอยู่เดิมถูกเปลี่ยนเป็นสีเขียว ส่วนเฮ่อจือหร่านก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีสันสดใสทั้งสองอยู่ในพื้นที่มิติสักพัก ก่อนจะออกมาอีกครั้งการกระท าของพวกเขาเมื่อครู่ท าให้ทหารจ านวนมากออกไล่ล่าตามไปถึงนอกเมืองเมื่อปรากฏตัวบนก าแพงเมืองอีกครั้ง ก็ไม่มีทหารเฝ้าอยู่มากมายเหมือนเดิมแล้ว ทั้งคู่กระโดดลงจากก าแพงเมืองอย่างรวดเร็ว แล้วเดินปะปนไปกับฝูงชนอย่างเป็นธรรมชาติการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นวิธีซ่อนตัวที่ดีจริง ๆตอนนั้นเหล่าทหารบนก าแพงเมืองเห็นแค่เพียงสีเสื้อผ้าของพวกเขาเท่านั้น จึงต้องอาศัยเพียงเบาะแสนี้เพื่อออกค้นหาที่นอกเมือง
แต่เดิมถนนสายหลักของนอกเมืองยังมีชาวบ้านอยู่บ้าง ทว่าเพราะมีกลุ่มทหารปรากฏตัวขึ้น ท าให้ชาวบ้านต่างพากันหลบซ่อนไปพวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกัน ด้วยกลัวว่าจะพัวพันมาถึงตัวเองหากไม่มีธุระส าคัญอะ
