อหร่านเห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็คิดว่าเขาคงคิดเหมือนนางว่าชีวิตน้อย ๆ นี้มาไม่ถูกเวลานัก“ข้าก็ไม่คิดว่าเขาจะเลือกมาในเวลานี้ แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะพยายามปกป้องเขาให้ดีที่สุด”ได้ยินภรรยาพูดเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยถึงได้กลับมามีท่าทางเป็นปกติ“หร่านหร่าน เขาเป็นลูกของพวกเรา การปกป้องเขาเป็นหน้าที่ของคนเป็นพ่ออย่างข้า เจ้าวางใจได้ วันนี้พวกเราจะหาทางออกจากหนานเจียง พอกลับถึงบ้านเจ้าก็ไม่ต้องท าอะไรทั้งนั้น แค่ดูแลครรภ์ให้ดีก็พอ”เฮ่อจือหร่านสังเกตว่าตอนโม่จิ่วเยี่ยพูดประโยคเหล่านี้ออกมาเขามีอาการติดขัดเล็กน้อย เห็นชัดว่าตื่นเต้นมาก คงเหมือนนางที่อาจจะยังไม่พร้อมเป็นพ่อแม่คน“ลูกมากะทันหันจริง ๆ แต่ท่านวางใจได้ ข้าจะต้องช่วยท่านช่วยท่านพ่อกับพี่ชายกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้”ได้ยินภรรยาพูดแบบนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็คิดว่านางคงเข้าใจอะไรผิดไป“ไม่ ๆ ๆ ตอนนี้ร่างกายเจ้าส าคัญที่สุด ส่วนเรื่องช่วยท่านพ่อกับพี่ชาย มีข้ากับพี่ชายคนอื่นจัดการแล้ว หลังเจ้ากลับไปหมู่บ้านซีหลิ่งแล้วก็ตั้งใจดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
บิดาและพี่น้องของเขานั้นส าคัญ แต่ลูกของเขากับหร่านหร่านก็ส าคัญเท่ากัน เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่เหล่าบุรุษควรจะรับผิดชอบ แต่ตอนนี้เขากลับลากภรรยาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกกังวลใจมาก ต่อไปเขาจะไม่ยอมให้ภรรยาที่ก าลังตั้งครรภ์ต้องเสี่ยงอันตรายอีกโม่จิ่วเยี่ยก าลังกังวลอย่างชัดเจน เฮ่อจือหร่านไ
