ต่งงานเป็นพระชายากับรัชทายาทแห่งหนานเจียง ที่พ านักของนางควรจะมีขนาดใหญ่ ดังนั้นทั้งสองจึงมองหาเรือนที่ใหญ่เพื่อตรวจสอบกระทั่งทั้งสองเดินมาถึงหน้าเรือนใหญ่แห่งหนึ่ง
เรือนแห่งนี้แตกต่างจากที่อื่นมาก มองจากภายนอกจะเห็นแสงไฟสว่างไสวและยังได้ยินเสียงดนตรีอันไพเราะดังมาจากด้านในนอกจากนี้ โม่จิ่วเยี่ยที่มีประสาทสัมผัสดีเยี่ยมยังได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของสตรีมาเป็นระลอกขณะที่เขาก าลังจะสังเกตต่อไป จู่ ๆ ก็มีองครักษ์ลับสองคนในชุดด าปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าองครักษ์ลับเอ่ยน ้าเสียงเข้มเพื่อไล่พวกเขา “พวกเจ้าสองคนรีบไปให้พ้นซะ สถานที่ขององค์รัชทายาทไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าจะมาแอบดูได้”โม่จิ่วเยี่ยดึงเฮ่อจือหร่านมาด้วยกัน พลางพยักหน้าให้องครักษ์ลับทั้งสอง “ขอรับ ๆ ๆ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”แม้ว่าการแอบดูจะถูกองครักษ์ลับไล่ไป แต่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว อย่างน้อยพวกเขาก็รู้ว่ารัชทายาทหนานเจียงอยู่ข้างในนั้นดูท่าว่าองค์รัชทายาทผู้นี้จะรู้จักเสพสุขพอสมควร อย่างนี้ก็ดีเขาจะได้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการค้นหาร่องรอยขององค์หญิงสี่หลังจากออกจากที่พ านักของรัชทายาท ทั้งสองก็เดินต่อไปตรงด้านหลัง
แต่เดินออกไปได้ไม่นาน ก็เห็นหญิงสาวแต่งกายในชุดสาวใช้วิ่งร้อนรนไปทางเรือนของรัชทายาทอาจจะเพราะสาวใช้รีบร้อนเกินไป พอวิ่งมาไม่ไกลจากพวกเขานางจึงสะดุดล้มเพราะเหยียบอะไรบางอย่างเข้าเฮ่อจือหร่านฉวยโอกาสเข้าไปช่วยพยุงนางขึ้น จงใจ
