อหร่านก าลังครุ่นคิด ข้าวปั้นน้อยก็เปล่งเสียงค ารามใส่ฝูงงูอีกครั้ง งูเหล่านั้นก็เริ่มเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับยกหัวขึ้น และแลบลิ้นออกมาไม่หยุด…เฮ่อจือหร่านสบตากับโม่จิ่วเยี่ย พวกเขาต่างรู้ว่าข้าวปั้นน้อยสามารถควบคุมฝูงงูได้ส าเร็จแล้ว“ข้าวปั้นน้อย เก่งมาก” ฮ่อจือหร่านพูดพลางอดใจไม่ไหว จูบลงบนหน้าผากของข้าวปั้นน้อยแรง ๆข้าวปั้นน้อยดีใจมาก กอดคอเจ้าของแน่นและเริ่มออดอ้อนเฮ่อจือหร่านเผลอตัวจูบหน้าผากข้าวปั้นน้อยกะทันหัน เพราะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ตอนนี้นางยังมีธุระให้ข้าวปั้นน้อยท า จึงไม่สามารถอยู่เอ็นดูกับเจ้าตัวน้อยได้ตลอดเวลา“เด็กดี ให้พวกมันติดตามเราไปด้วย พอออกไปนอกถ ้าและไม่มีอันตรายแล้ว ค่อยแยกย้ายกันไป”“อือ…”เห็นข้าวปั้นน้อยแยกเขี้ยวท าหน้าตลกใส่ฝูงงู แล้วส่งเสียงร้องแตกต่างกันหลายแบบ ฝูงงูก็เปิดทางยืนเป็นระเบียบสองข้างโม่จิ่วเยี่ยอุ้มข้าวปั้นน้อยที่น่าภาคภูมิใจด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือจูงเฮ่อจือหร่าน เดินออกไปตามทางที่ฝูงงูหลีกให้
เมื่อออกจากถ ้าได้ สิ่งที่เห็นคือป่าดงดิบที่นี่มีต้นไม้สูงใหญ่และอากาศชื้น ๆดูผิวเผินแล้วที่นี่เป็นสถานที่ที่คนไม่ค่อยมา แต่ทั้งสองไม่มีใครกล้าประมาทการเจอฝูงงูถือเป็นการเตือนสติพวกเขา เมื่อมีคนเข้าไปยุ่งเกี่ยวในคฤหาสน์ซือเมิง เส้นทางข้างหน้าก็ย่อมเต็มไปด้วยอันตรายขณะเฮ่อจือหร่านครุ่นคิดก็ส่งข้าวปั้นน้อยเข้าไปในพื้นที่มิติอีกครั้ง และน าก ามะถั
