นแต่นางนึกถึงความสามารถพิเศษของมันตอนอยู่ที่บ้าน ข้าวปั้นน้อยสามารถควบคุมกระต่ายพวกนั้นได้และในพื้นที่มิติมันยังสามารถสั่งการให้กับฝูงวัวและแกะได้อีกด้วยแต่ไม่รู้ว่าสุนัขทหารที่ผ่านการฝึกฝนเหล่านั้นจะฟังค าสั่งของข้าวปั้นน้อยได้หรือไม่แต่ว่าถ้าข้าวปั้นน้อยสามารถควบคุมสุนัขทหารเหล่านั้นได้ ก็จะปลอดภัยกว่าการที่นางใช้ระเบิดมือถล่มทางเข้ามากนักเมื่อคิดได้เช่นนี้ เฮ่อจือหร่านจึงพาข้าวปั้นน้อยออกมาจากพื้นที่มิติ
จู่ ๆ สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไป เจ้าตัวน้อยดูเหมือนจะกลัวอยู่บ้าง แต่ไม่นานหัวใจที่ตื่นตระหนกของมันก็ถูกปลอบประโลมด้วยกลิ่นอันคุ้นเคยเฮ่อจือหร่านลูบหัวมันเบา ๆ พลางพูดเสียงนุ่มนวลว่า “ข้าวปั้นน้อย ไม่ต้องกลัวนะ ข้าเอง”ข้าวปั้นน้อยใช้แขนสั้นป้อมทั้งสองข้างกอดคอเจ้าของแน่น ปากส่งเสียงอืออาเบา ๆ ท่าทางน่ารักมากเฮ่อจือหร่านช่วยลูบขนให้มัน ไม่สนใจว่าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้จะเข้าใจค าพูดของนางหรือไม่ นางชี้ไปทางที่มีสุนัขทหารและกล่าวว่า“ข้าวปั้นน้อย ตรงนั้นมีสุนัขหลายตัวขวางทางของพวกเราอยู่เจ้าสั่งการพวกมันได้หรือไม่”ข้าวปั้นน้อยจ้องมองเจ้าของด้วยดวงตาสีด าขลับอย่างจริงจังท่าทางของมันดูเคร่งขรึมนัก “อือ…”เฮ่อจือหร่านมั่นใจแล้วว่าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้เข้าใจค าพูดของนางแน่นอน นางรู้สึกดีใจจนแทบบ้า“ท่านพี่ พวกเราลองหาทางที่ใกล้กับทางเข้าเขตหนานเจียงกันเถอะ”
โม่จิ่วเยี่ยเห็นการโต้ตอบระหว่างคนก
