ับหมีด้วยตาตัวเอง หากไม่ใช่เพราะเขาเคยเห็นความสามารถของข้าวปั้นน้อยมาก่อน ตอนนี้เขาก็คงคิดว่าเฮ่อจือหร่านเสียสติไปแล้วแต่ความจริงไม่เป็นอย่างนั้น เจ้าก้อนกลมสีขาวด านี้มีความสามารถที่แตกต่างจาก ‘หมี’ ทั่วไปจริง ๆ“ได้ ข้าจะพาพวกเจ้าไป”พูดจบ โม่จิ่วเยี่ยก็อุ้มทั้งคนทั้งหมีกระโดดลงจากต้นไม้อย่างแผ่วเบาเขาอุ้มเจ้าก้อนอ้วนด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือจับจูงภรรยา แล้วค่อยเคลื่อนตัวเข้าใกล้ทางเข้าเขตหนานเจียงไปตามพุ่มไม้ริมทางเมื่อห่างจากกลุ่มทหารยามไม่ใกล้ไม่ไกล เขาก็หยุดลง“ข้าวปั้นน้อย ตอนนี้เจ้าลองดูสิ”เฮ่อจือหร่านพูดเสริมว่า “ข้าวปั้นน้อยที่น่ารัก เจ้าท าให้สุนัขพวกนั้นเห่าสักหน่อยสิ”จากนั้นก็เห็นเพียงข้าวปั้นน้อยเงยหน้าขึ้นสูง แล้วส่งเสียงสั้น ๆไปทางทิศที่เจ้าของชี้“บรู๊ว!…”เสียงนี้แตกต่างจากเสียงเห่าของลูกสุนัขที่เคยได้ยินมาโดยสิ้นเชิง ฟังคล้ายเสียงของหมาป่าหอน…
ไม่ว่าจะเป็นเสียงหอนอะไร แต่เสียงของข้าวปั้นน้อยก็ท าให้พวกสุนัขทหารตรงทางเข้าตื่นตระหนกอย่างชัดเจนโม่จิ่วเยี่ยกวาดตามอง แล้วอุ้มเฮ่อจือหร่านกับข้าวปั้นน้อยกระโดดขึ้นไปบนเนินสูงเฮ่อจือหร่านหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาส ารวจทางเข้าหนานเจียงเห็นเพียงพวกสุนัขทหารก าลังดิ้นพล่านสุดก าลัง บางตัวหลุดจากเชือกจูงของทหารยามและวิ่งไปทั่วเหล่าทหารยาวต่างก็ตื่นตระหนก พยายามควบคุมสุนัขทหารเหล่านั้น ในขณะเดียวกันก็มีคนตะโกนว่า “มีศัตรู! ระวังตัว!…”
