คืนนั้นโม่จิ่วเยี่ยอุ้มเฮ่อจือหร่านเข้าออกห้องน ้าถึงเจ็ดครั้งเมื่อกลับมานอนบนเตียงอีกรอบ เฮ่อจือหร่านใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่กัดไหล่เขาทีหนึ่ง“โม่จิ่วเยี่ย ท่านเป็นคนบ้ากามที่ชั่วช้าที่สุด”แม้ถูกกัด โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่สนใจแม้แต่น้อยเขาดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน“ขอโทษนะหร่านหร่าน ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ต่อไปข้าจะระวัง”กล่าวจบ โม่จิ่วเยี่ยก็จูบหน้าผากนางเบา ๆ “นอนเถอะ พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องตื่นเช้า เรื่องข้างนอกข้าจะจัดการเอง”เฮ่อจือหร่านรู้สึกง่วงนอนมาก เพียงส่งเสียงตอบรับเบา ๆหลังจากนั้นนางก็ไม่รู้อะไรอีกเลยนาฬิกาชีวิตของโม่จิ่วเยี่ยแม่นย าที่สุด เขาจะตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเขาเรียนรู้ที่จะดูนาฬิกาแขวนบนผนัง ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าโม่จิ่วเยี่ยลุกขึ้นแต่งตัวเงียบ ๆ หากไม่จ าเป็นต้องออกไปจากพื้นที่มิติ เขาคงไม่อยากปลุกภรรยาตัวน้อยที่ก าลังหลับสนิท
“หร่านหร่าน ส่งข้าออกไปก่อน เจ้าค่อยนอนต่อ”เมื่อได้ยินเสียงของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านจึงลืมตาขึ้นมองเวลาบนนาฬิกาวินัยที่ถูกฝึกฝนมาจากกองทัพในชาติก่อน กลับไม่มีประโยชน์กับนางในตอนนี้เลยแม้แต่น้อยแต่เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย เฮ่อจือหร่านก็พยายามให้ตัวเองตื่นตัวขึ้นมา แล้วใช้จิตส านึกย้ายตัวเองพร้อมกับเสื้อผ้า โม่จิ่วเยี่ย และข้าวปั้นน้อย ไปปรากฏในห้องนอนที่หมู่บ้านซีหลิ่งพร้อมกันเฮ่อจือหร่านนอนลงบนเตียงอุ่นอีกครั้งเพื่อพักผ่อน ส่วนโม่จ
