ิ่วเยี่ยค่อย ๆ ออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบข้าวปั้นน้อยเป็นห่วงเจ้าของมาทั้งคืนตั้งแต่เมื่อวาน ตอนนี้เจ้าคนเลวที่รังแกเจ้าของก็ไปได้เสียที่ เจ้าตัวน้อยจึงพยายามปีนขึ้นเตียงอุ่นแนบชิดอยู่ข้างกายนาง พยายามปกป้องเจ้าของต่อไปจนกระทั่งดวงตะวันลอยขึ้นสูง เฮ่อจือหร่านจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนางแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วเปิดประตูเดินออกไปพอดีกับที่พี่สะใภ้แปดเพิ่งกลับมาจากสวนหลังบ้าน นางก็เห็นเฮ่อจือหร่านทันที่“น้องสะใภ้เก้า ได้ยินน้องเก้าบอกว่าเมื่อคืนเจ้าไม่สบาย ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือยัง”
“ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณพี่สะใภ้ที่เป็นห่วง”เฮ่อจือหร่านพูดประโยคนี้จบ ก็บ่นโม่จิ่วเยี่ยในใจอย่างหนักทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขา ตอนนี้นางถึงรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเลยไม่เพียงเท่านั้น เวลาเดินไปไหนมาไหนก็ไม่กล้าก้าวเท้ายาว ๆด้วย…“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว อาหารที่เก็บไว้ให้เจ้าตอนเช้า ข้าจะไปอุ่นให้เดี๋ยวนี้เลย” พูดจบพี่สะใภ้แปดก็เดินเข้าไปในครัวแต่เฮ่อจือหร่านตื่นสายอยู่แล้ว ยังจะให้พี่สะใภ้ช่วยอุ่นอาหารให้อีกได้อย่างไรนางรีบวิ่งตามไปทันที่“พี่สะใภ้ ท่านให้ข้าท าเองดีกว่าเจ้าค่ะ!”ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ไม่อาจก้าวขาได้อย่างเต็มที่ ได้แต่เดินหนีบไปข้างหน้า ท าให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกหงุดหงิดใจนักโชคไม่ดีที่นางเพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอกับพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้คนรอ
