ครู่ เฮ่อจือหร่านดุเบา ๆ ว่า “ข้าวปั้นน้อย ห้ามกัดคน”ข้าวปั้นน้อยไม่เข้าใจ มันก าลังช่วยเจ้าของอยู่ชัด ๆ ท าไมเจ้าของถึงมีท่าทีเช่นนี้กับมันเจ้าตัวน้อยปล่อยขาของโม่จิ่วเยี่ยอย่างน้อยใจ มองเฮ่อจือหร่านด้วยท่าทางน่าสงสารเฮ่อจือหร่านฉวยโอกาสอุ้มข้าวปั้นน้อยขึ้นมา พลางถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายบนใบหน้าจูบแรกในชีวิตของนาง และจูบนี้มากะทันหันจนนางไม่ทันได้เตรียมใจเหมือนว่ามันจะเกิดจากการบีบนวด…โม่จิ่วเยี่ยหน้าแดงจนถึงใบหู ไม่กล้ามองเฮ่อจือหร่านตรง ๆตอนที่เขาอยู่ในค่ายทหาร ได้ยินพวกทหารผ่านศึกเล่าว่า ครั้งแรกที่พวกเขาสนิทสนมกับภรรยา ต่างก็งุ่มง่ามเงอะงะกันทั้งนั้น
โดยเฉพาะตอนจุมพิต ถ้าไม่ระวังอาจท าให้ริมฝีปากของภรรยาปริแตกได้พอคิดถึงเรื่องนี้แล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าจูบที่เขาเพิ่งท ากับนางไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ นั้น จะท าให้ภรรยาเจ็บหรือไม่อีกอย่าง ตัวก่อเรื่องอย่างข้าวปั้นน้อยคือศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขาชัด ๆตามที่ทหารผ่านศึกเล่า หลังจากภรรยาอ่อนระทวยแล้ว นางก็จะยอมให้จัดการ แต่พอพวกเขาถึงจุดนั้นแล้ว หลับมีข้าวปั้นน้อยมาท าลายโอกาสเสียได้แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาสัญญากับหร่านหร่านไว้แล้วว่าจะให้คืนเข้าหอที่สมบูรณ์แบบแก่นาง ถ้าวันนี้รีบร้อนท าเรื่องนี้ไป เขาคงจะรู้สึกเสียใจกับนางจริง ๆคิดถึงจุดนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็พูดอย่างเก้อเขินว่า “เอ่อ…คือ ข้าควบ
