ิง ๆเขาตั้งใจจะเอาเชือกมามัดกระต่ายป่าพวกนั้น แล้วพรุ่งนี้เช้าจะได้เอาไปขายในเมืองพร้อมกับสัตว์ตัวอื่นเพื่อแลกเงินหากเป็นเมื่อก่อน ในบ้านมีน้องสาวเพียงคนเดียว พวกพี่ชายก็ท าได้แค่ตามใจนางแต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกเขาไม่ใช่คนสูงศักดิ์ในเมืองหลวงอีกต่อไป และน้องสาวก็ไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่ร ่ารวยอีกชีวิตในอนาคตต้องอาศัยความพยายามของทุกคน“หานเยี่ย เจ้าเป็นหญิงสาวแล้วนะ อย่าท าตัวเหลวไหลสิ”โม่หานเยี่ยยื่นปากน้อย ๆ ยืนขวางหน้าประตู ไม่ยอมให้โม่ชูหานเข้าไปแตะต้องกระต่ายพวกนั้น
“พี่แปด ครั้งนี้ถือว่าข้าจะขอร้อง ท่านอย่าขายกระต่ายพวกนี้ได้หรือไม่”โม่ชูหานเห็นน้องสาวดื้อดึงอีกรอบ จึงได้แต่อดทนอธิบายเหตุผลกับนาง“หานเยี่ย ฟังข้านะ พวกเราไม่อาจเลี้ยงดูกระต่ายพวกนี้ได้หรอก”โม่หานเยี่ยงุนงง “พวกมันยังแข็งแรงดีอยู่เลย ท าไมถึงเลี้ยงไม่ได้เล่า”“ฟันของกระต่ายแข็งแรงมาก แม้จะขังไว้ในกรง พวกมันก็จะกัดกรงและหนีไปได้ แทนที่จะปล่อยให้กระต่ายป่าพวกนี้หนีไป ไม่สู้เอามันไปขายแลกเงินจะดีกว่า”ค าพูดเหล่านี้โม่ชูหานไม่ได้พูดตามที่ได้ยินมา ตอนเขาอยู่ชายแดน เคยล่ากระต่ายป่ามาบ้าง ตั้งใจว่าจะเลี้ยงไว้ รอให้ทหารกลับมาอย่างมีชัยแล้วค่อยเอามาท าอาหารใครจะรู้ว่าไม่ถึงสองวัน กระต่ายพวกนี้ก็หนีไปหมด ยังทิ้งรอยกัดไว้ทั่วทุกที่อีกด้วยโม่หานเยี่ยยังอยากจะโต้แย้ง แต่ในใจก็รู้ว่าสิ่งที่พี่แปดพูดคงจะเป็นความจริงทั้
