ี่หมู่บ้านจัดสรรให้นักโทษเนรเทศเมื่อมองไปรอบ ๆ จ านวนบ้านเรือนที่อยู่ที่นั่นมีไม่น้อย แต่ก็ทรุดโทรมไปหลายหลังแล้วแม้แต่บ้านที่ดูยังไม่พังก็เหมือนจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อการอาศัยอยู่ในบ้านแบบนี้คงนอนหลับไม่สนิท ต้องคอยระวังมันพังลงมาตลอดเวลาไม่เพียงเท่านั้น เนื่องจากบ้านเรือนเหล่านี้ไม่มีคนอยู่อาศัยมานาน รอบด้านจึงมีวัชพืชขึ้นรก ยิ่งเป็นช่วงฤดูหนาวเช่นนี้ วัชพืชทั้งหมดก็เหี่ยวแห้ง ชวนให้ดูรกร้างยิ่งหนักโม่ชูหานวางตัวผู้ใหญ่บ้านชุยลงอย่างหยาบคายผู้ใหญ่บ้านชุยลูบหน้าอก พยายามหายใจให้สม ่าเสมอ
เขาชี้ไปที่ลานบ้านตรงหน้าและพูดว่า “นี่คือที่อยู่ที่จัดสรรไว้ให้พวกเจ้า”พอเห็นบ้านหลังเก่า ๆ เหล่านี้ ผู้ใหญ่บ้านชุยก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก“วันนี้ข้าจะเมตตา พวกเจ้าเลือกบ้านเหล่านี้ได้ตามใจชอบอยากอยู่หลังไหนก็อยู่หลังนั้น”เขาพูดต่อว่า “ข้าบอกแล้วว่าบ้านพวกนี้อยู่อาศัยไม่ได้ พรุ่งนี้ค่อยซ่อมแซมแล้วค่อยเข้ามา แต่พวกเจ้าก็ไม่ฟัง”แต่กลุ่มคนที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่คนโง่พวกเขามองออกว่าถึงแม้ผู้ใหญ่บ้านชุยจะพูดเหมือนเป็นห่วงเป็นใยพวกเขา แต่จริง ๆ แล้วก าลังเยาะเย้ยพวกเขาต่างหากบ้านเรือนแบบนี้ต่อให้ซ่อมแซมแล้วก็ยังไม่แน่ว่าจะอยู่ได้ ยกเว้นจะรื้อถอนแล้วสร้างใหม่ทั้งหมดแต่ในฤดูหนาวอย่างนี้ไม่อาจสร้างบ้านได้เลย การปล่อยให้พวกเขาอยู่ที่นี่ก็เหมือนกับประกาศว่าจะปล่อยให้ตายนั่นเองทุกคนต่างแสดงความไม่พอใจออกมาฟ
