งแน่นอน“ท า…ข้าจะท าให้พวกเจ้าเดี๋ยวนี้…”อย่างไรเสียในอนาคตคนพวกนี้ก็ต้องไปอยู่ที่เมืองอวิ่น ยังมีวิธีมากมายเพื่อจัดการพวกเขา เขาไม่มีทางยอมให้ตัวเองเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวแน่รองนายอ าเภอชุยพูดจบก็รีบหยิบกระดาษทะเบียนราษฎร์ออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วเขียนทะเบียนราษฎร์ให้พวกเขาทั้งหมดต่อหน้าทุกคน พร้อมกับประทับตราท้องถิ่นลงไปอย่างเป็นทางการเพื่อป้องกันไม่ให้รองนายอ าเภอสุนัขผู้นี้คิดใช้กลอุบาย ฟางฉวนโจวกับเซี่ยเทียนไห่จึงตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ทั้งหมดอย่างละเอียดอีกครั้งหลังท าเสร็จ เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรจึงพยักหน้าให้พี่น้องสกุลโม่ทุกคนถือทะเบียนราษฎร์เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว โม่ชูหานยังไม่ลืมหันกลับมาจ้องรองนายอ าเภอชุยอย่างดุดันรองนายอ าเภอชุยตกใจจนเหงื่อเย็นผุดอีกรอบ…เพราะถูกพี่น้องสกุลโม่ข่มขู่ไปเมื่อครู่ พวกเจ้าหน้าที่ที่ส่งพวกเขาไปหมู่บ้านซีหลิ่งจึงไม่กล้าวางท่าอวดดีเหมือนแต่ก่อน แต่ละคนหดหัวเหมือนนกกระทาและคอยน าทางไปเท่านั้น
หลังออกจากที่ว่าการได้ไม่นาน เฮ่อจือหร่านก็เห็นถังหมิงรุ่ยยืนโบกมือให้นางอยู่ริมทางเฮ่อจือหร่านจงใจพูดกับโม่จิ่วเยี่ยเสียงดัง “ท่านพี่ หมู่บ้านซีหลิ่งอยู่ไกลจากที่นี่แค่ไหนหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยเห็นถังหมิงรุ่ยด้วยหางตา รู้ว่าเฮ่อจือหร่านถามแบบนี้ก็เพื่อบอกที่อยู่ของพวกเขาให้อีกฝ่ายรู้ดังนั้น เขาจึงพูดเสียงดังตอบไปว่า “ได้ยินมาว่าหมู่บ้านซีหลิ่งอยู่ทางทิศตะวัน
