ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เฮ่อจือหร่านก็มอบตุ๊กตำทั้งหกสิบตัวที่นามาให้กับถังหมิงรุ่ยทั้งหมดถังหมิงรุ่ยนับจำนวนตุ๊กตำเหล่านี้ให้ครบถ้วนต่อหน้ำเฮ่อจือหร่าน แล้วเขียนหนังสือรับของให้นาง
ทั้งสองฝ่ำยนัดหมายกันอีกครั้งว่าจะมาพบกันที่นี่ในอีกห้ำวันข้างหน้ำเมื่อออกมาจากร้ำนน้ำชำ ท้องฟ้ำด้านนอกที่เดิมค่อนข้างแจ่มใสกลับมีเมฆดำก้อนใหญ่ปรากฏขึ้นโม่จิ่วเยี่ยมองสภำพอากำศแล้วเอ่ยว่า “พวกเรารีบกลับกันเถอะข้าเกรงว่าฝนอาจจะตก”พูดถึงฝน นี่คงเป็นฝนครั้งที่สองหลังจากพวกเขำถูกเนรเทศมา“มีคำกล่าวว่า ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกหนึ่งครั้ง อากำศหนาวขึ้นหนึ่งครา หลังฝนตกครั้งนี้ ข้าคิดว่าอากำศคงจะยิ่งหนาวขึ้น”เฮ่อจือหร่านรู้สึกกังวลเล็กน้อย หากทุกคนยังนอนอยู่ในกระโจมที่ไม่สามารถป้องกันความหนาวเย็นได้ เมื่อถึงตอนกลางคืนคงจะทนไม่ไหวแน่โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกกังวลเช่นเดียวกัน“ดูจากสถำนการณ์ตอนนี้ พวกเราคงไม่สามารถออกเดินทำงต่อได้ในเร็ววัน อากำศยิ่งหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ถ้ำเป็นเช่นนี้ต่อไปคงรับมือไม่ไหวแน่”เฮ่อจือหร่านคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “ไม่สู้กลับไปปรึกษำกับพี่เผิงดีกว่า ว่าจะเช่ำบ้ำนสักหลังอยู่แถวนี้ไปก่อน ตอนกลางคืนจะได้หลับนอนในบ้ำน อย่ำงน้อยก็ช่วยกันลมหนาวได้”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้ำ “ได้ ข้าจะกลับไปบอกพี่เผิงทันที”สายฝนตกลงมาอย่ำงรวดเร็ว ทั้งสองคนเพิ่งกลับมาถึงค่ำยฝนก็เริ่มตกแล้วทุกคนต่ำงรีบมุดเข้าไปหลบอยู่ในกระโจมมีเพียงคน
