จึงน าคนไปฝังศพเขาด้วยตัวเอง…”“เจ้าคนสารเลว! พี่สี่ของข้าเป็นคนดีขนาดนั้น กลับต้องตายเพื่อช่วยเเดรัจฉานอย่างเจ้าที่ชั่วช้ายิ่งกว่า…หนานเหิง เจ้ามัน…”โม่จิ่วเยี่ยโกรธจัดจนสบถค าหยาบคายออกมาเมื่อรู้ว่าพี่สี่ของเขาต้องตายอย่างไร้เหตุผลขณะเดียวกัน เขาก็ยกมีดเล็งไปทางหนานเหิงพร้อมจะฟันลงทุกเมื่อ“โม่จิ่วเยี่ย เจ้าเคยสัญญากับข้าแล้วว่าจะไม่ท าร้ายข้า…”เฮ่อจือหร่านเห็นท่าไม่ดีจึงก้าวออกมา แย่งมีดไปจากมือของโม่จิ่วเยี่ย“ท่านพี่ เมื่อครู่ข้าสัญญากับเขาด้วยตัวเองว่าท่านจะไม่ท าร้ายเขา”เมื่อโม่จิ่วเยี่ยก าลังสูญเสียการควบคุม นางจึงจ าเป็นต้องเตือนเขาสักหน่อยไม่ใช่ว่าเฮ่อจือหร่านใจอ่อน แต่จากสภาพในปัจจุบันของหนานเหิง หากโม่จิ่วเยี่ยลงมือกับเขาอีก เกรงว่าพวกเขาจะถามอะไรต่อไปก็คงเป็นไปได้ยากแล้ว
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าความแค้นย่อมต้องช าระ แต่ไม่จ าเป็นต้องรีบร้อนในยามนี้รอให้พวกเขาเค้นเอาข้อมูลที่หนานเหิงรู้ออกมาจนหมด แล้วค่อยทรมานเขาก็ได้โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี เพียงแต่ในใจก็มีความคับแค้นมากเกินไป จนท าให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้หลังจากได้รับการย ้าเตือนจากเฮ่อจือหร่าน สติของเขาก็กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ได้ ข้าจะฟังหร่านหร่านทุกอย่าง”หนานเหิงเพิ่งถูกการกระท าของโม่จิ่วเยี่ยท าให้ตกใจกลัว เมื่อเห็นว่าสตรีคนนี้สามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้ หนานเหิงจึงรู้สึกโล่งอกเล็กน้อยคราวนี้
