ิงอยู่ ข้าจะว่ายน ้าไปตรวจสอบคนเดียว เจ้ารออยู่ที่นี่ก็พอ”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง แต่การรออยู่ที่นี่เพื่อความปลอดภัยไม่ใช่นิสัยของนางเลย“ท่านพาข้าไปด้วย พวกเราซื้อเรือยางล าเล็กจากเถาเป่ามาแล้วพายข้ามไป จากนั้นค่อยหาโอกาสลงมือหากถูกคนพวกนั้นจับได้ อย่างน้อยก็ยังมีข้าอยู่ด้วย ข้าสามารถพาท่านเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อหลบสักพักได้ และท่านก็รู้ว่าข้ามีของดีที่สามารถหยิบออกมาใช้ในยามฉุกเฉินได้ตลอดเวลา”การท าความรู้จักกันในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ โม่จิ่วเยี่ยย่อมเข้าใจนิสัยของนางดี หากเป็นสิ่งที่นางต้องการท า ตัวเขาเองก็ไม่สามารถขัดขวางได้“เจ้าต้องติดตามข้าอย่างใกล้ชิด ห้ามอยู่ห่างจากข้าเด็ดขาด”“วางใจได้เลย!”ขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสองคนก็มาถึงริมทะเลสาบแล้วเฮ่อจือหร่านตรวจสอบความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระมัดระวังอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จิตส านึกของนางก็เข้าสู่พื้นที่มิติและซื้อเรือยางลมมาหนึ่งล า
เพื่อไม่ให้เรือยางถูกสังเกตเห็นในทะเลสาบเกลือ นางจึงเลือกสีด าสนิทมาเป็นพิเศษเฮ่อจือหร่านใช้ปั๊มลมเป่าเรือยางอย่างรวดเร็ว แล้วน ามันลงทะเลสาบทันที่โม่จิ่วเยี่ยจูงมือนางและนั่งลงบนเรือด้วยกันเพื่อกลมกลืนไปกับสิ่งรอบข้าง ทั้งสองคนไม่กล้าพายเรือแรงเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงการสาดน ้าที่อาจท าให้ฝ่ายตรงข้ามพบเห็นร่องรอยเมื่อห่างจากเรือส าราญไปพอสมควร โม่จิ่วเยี่ยจึงหย
