ให้สิ้นซากไปเลยดีกว่าเขาซ่อนตัวอยู่ในที่มืด แล้วใช้เกาทัณฑ์แขนเสื้อเล็งไปยังคนของกลุ่มเหยียนปาง
เสียงฉึกฉับดังขึ้นไม่กี่ครั้ง คนของกลุ่มเหยียนปางก็โดนยิงเข้าที่หว่างคิ้ว ล้มลงกับพื้นทั้งหมดถังหมิงรุ่ยเห็นคนที่ไล่ตามตายไป ก็ตระหนักได้ว่าตัวเองรอดแล้วเขาถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมกับเดินไปทางโม่จิ่วเยี่ย“ข้ามีนามว่าถังหมิงรุ่ย ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้”การช่วยชีวิตที่มีจุดประสงค์แอบแฝง โม่จิ่วเยี่ยย่อมไม่หลบซ่อนตัวอีกต่อไปเขากวาดตามองรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายแล้ว จึงปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อนขณะเดียวกันเฮ่อจือหร่านก็รีบมาหาพวกเขาถังหมิงรุ่ยเห็นชายหญิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ก็ไม่สงสัยเลยว่าพวกเขาคือคนที่ช่วยชีวิตตนเองไว้เขาก ามือค านับอีกครั้ง “ท่านผู้มีพระคุณ”โม่จิ่วเยี่ยประคองเขาขึ้นเล็กน้อย“พวกข้าแค่เห็นเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากลเท่านั้น ท่านไม่ต้องใส่ใจมากนัก”ถังหมิงรุ่ยรอดชีวิตมาได้ สิ่งแรกที่คิดคือการแสดงความขอบคุณ
มือของเขาล้วงเข้าไปในถุงเสื้อตามความเคยชิน แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่าเขาดูเขินอายอย่างเห็นได้ชัด“ข้าตั้งใจจะมอบเงินให้ท่านทั้งสองเพื่อแสดงความขอบคุณ แต่เพราะเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่บ้านเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้น…”โม่จิ่วเยี่ยนึกถึงบันทึกในประวัติศาสตร์ที่บอกว่า กิจการของถังหมิงรุ่ยในอนาคตจะเติบโตอย่างไร้ขีดจ ากัด แม้วันนี้ตนจะไม่ยื่นมือเข้าช่วย เขาก็คงจะไม่ตายอยู่ที่นี่ดังนั
