ญญูเป็นชูหานเอง”เวลานี้พี่สะใภ้แปดก็จ าเสียงของโม่ชูหานได้ นางเดินผ่านพี่สะใภ้คนอื่น ๆ มาอยู่ตรงหน้าเขา“ท่านพี่ เป็นท่านจริง ๆ หรือ? ท่านไม่ได้ตายจริง ๆ หรือ?”โม่ชูหานเห็นภรรยาสุดที่รักผอมลงไปรอบหนึ่งเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน เขาก็พยักหน้าอย่างยากล าบาก “เซียงหลาน เป็นข้าเอง ข้าไม่ได้ตาย”
สะใภ้แปดร้องไห้โฮออกมาทันที่ นางไม่สนใจสายตารอบข้าง รีบโผเข้าไปกอดโม่ชูหานในขณะเดียวกัน ก็ก ามือน้อย ๆ ทุบอกเขาไม่หยุด“โม่ชูหาน เจ้าคนเลว…ท่านไม่ตายแล้วท าไมถึงไม่กลับบ้าน…ฮือๆ …ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าถูกน้องสาวต่างมารดาทั้งสองคนเยาะเย้ยมาตลอดสามปี พวกนางบอกว่าข้าเกิดมาชะตาแข็งนัก แต่งงานเข้าบ้านใหม่ก็ท าให้สามีตาย…ทั้งหมดเป็นความผิดของท่าน… ทั้งหมดเป็นความผิดของท่าน…ฮือ ๆ ๆ…”พี่สะใภ้คนอื่น ๆ พลอยร้องไห้ตาม แต่พวกนางล้วนมีไหวพริบพอจะไม่เข้าไปแทรกพวกเขาโม่หานเยี่ยก็มาอยู่ข้าง ๆ ฮูหยินผู้เฒ่า มองดูคนที่ผอมจนแทบจ าไม่ได้ตรงหน้า“ท่านแม่ คนคนนี้เป็นพี่แปดจริง ๆ หรือ? ท าไมเขาถึงผอมขนาดนี้?”ขณะที่โม่ชูหานคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ฮูหยินผู้เฒ่าก็ตั้งใจจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงเขาขึ้นมาและถามไถ่แต่ก่อนที่นางจะทันขยับตัว สะใภ้แปดก็พุ่งเข้าไปหาเขาเสียก่อน
ในฐานะคนที่ผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน นางย่อมเข้าใจถึงความทุกข์ทรมานจากการพลัดพรากของสามีภรรยา ดังนั้นนางจึงพยายามข่มความสงสัยทั้งหมดในใจไว้โดยไม่เข้าไปยุ่งเมื่อได้ยิ
