เฮ่อจือหร่านสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว หลังจากแน่ใจแล้วว่าโจวเหล่าปาไม่ได้ตามหลังมา นางก็รีบวิ่งเข้าไปในถ ้าใกล้ ๆ แล้วหายตัวเข้าไปในพื้นที่มิติโม่จิ่วเยี่ยเห็นทั่วร่างกายของนางเต็มไปด้วยเลือด เขาพลันตกใจจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น“เจ้าบาดเจ็บหรือ ให้ข้าดูหน่อย”ในเวลานี้ เขาไม่ได้รู้สึกเขินอายอีกต่อไป รีบดึงเฮ่อจือหร่านไปที่ห้องผ่าตัดทันที่ เขาเตรียมจะถอดเสื้อผ้าของนางออกเพื่อตรวจดูเฮ่อจือหร่านรีบห้ามเขาไว้“ข้าไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่เลือดของข้า”ยังไม่ทันที่นางจะอธิบาย โม่จิ่วเยี่ยก็ถามขึ้นมาอีกว่า “เจ้าเจอกับพวกนักฆ่าอีกแล้วหรือ” การกระท าแบบนี้แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วงเฮ่อจือหร่านมากแค่ไหนเพื่อไม่ให้โม่จิ่วเยี่ยเป็นกังวล นางจึงรีบพูดว่า “ไม่มีนักฆ่าหรอกเป็นแค่หมีด าตัวหนึ่งเท่านั้น แล้วก็โจวเหล่าปา เขาตามหาข้าจนเจอแล้ว ตอนนี้ถูกหมีด าท าร้ายจนบาดเจ็บ ข้าเลยให้เขารออยู่ไม่ไกลนัก”
ครั้กแรกที่ได้ยินว่าเฮ่อจือหร่านเจอกับหมีด า แม้จะรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้ดีถึงความสามารถของเฮ่อจือหร่าน จึงไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรมากนักแต่พอได้ยินชื่อของโจวเหล่าปา โม่จิ่วเยี่ยก็อดรู้สึกเจ็บแปลบในใจไม่ได้ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเล็กคิดน้อย“เพื่อไม่ให้โจวเหล่าปาเกิดความสงสัย พวกเรารีบออกไปกันเถอะ”“เสื้อผ้าของท่านขาดหมดแล้ว ข้าจะซื้อชุดใหม่ให้ ไปเปลี่ยนเป็นชุดที่คล้าย ๆ อย่างเดิม แล้ว
