ค่อยออกไปกัน”พูดจบ เฮ่อจือหร่านก็เปิดแอปเถาเป่าบนมือถือ แล้วซื้อชุดสั้นสีด าให้โม่จิ่วเยี่ยชุดหนึ่งเสื้อผ้านี้กลับใหม่เกินไป เฮ่อจือหร่านกลัวว่าโจวเหล่าปาจะสงสัยจึงตั้งใจน าออกมาจากพื้นที่มิติ แล้วป้ายฝุ่นในถ ้าลงไปบนเสื้อท าแบบนี้แล้วต่อให้เป็นใครก็ดูไม่ออกเวลาเหลือน้อย พวกเขาทั้งคู่จึงไม่คิดมาก เฮ่อจือหร่านลงมือช่วยโม่จิ่วเยี่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตัวเอง เสร็จแล้วจึงค่อยออกมาจากพื้นที่มิติด้วยกัน
เฮ่อจือหร่านเป็นคนที่รู้ดีที่สุดเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของโม่จิ่วเยี่ย นางรู้ว่าตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยไม่เหมาะที่จะเดินมากเกินไป และความเร็วในการเคลื่อนไหวก็จ ากัดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากขยับตัวมากเข้า บาดแผลจะต้องปริแตกแน่นอนด้วยเหตุนี้ นางจึงตัดสินใจพาโม่จิ่วเยี่ยออกมาเพียงเพื่อให้โจวเหล่าปาได้เห็นเฮ่อจือหร่านประคองโม่จิ่วเยี่ย เดินตามกันมาจนถึงจุดที่โจวเหล่าปายืนอยู่ตอนนี้โจวเหล่าปาลุกขึ้นยืนได้แล้ว เขาก าลังเพ่งมองหมีด าที่ตายไปแล้วด้วยความรู้สึกขุ่นมัวหากไม่ใช่เจ้าหมีนี่โผล่มา เขาคงไม่บาดเจ็บและสุดท้ายก็คงไม่ต้องให้เฮ่อจือหร่านช่วยชีวิตไว้………ขณะที่เขาก าลังครุ่นคิด เฮ่อจือหร่านก็พาโม่จิ่วเยี่ยมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว“เจ้าหน้าที่โจว สามีข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาคงเดินทางไกลไม่ไหว”โจวเหล่าปาหันไปมองโม่จิ่วเยี่ย แม้สีหน้าอีกฝ่ายจะดูไม่เลวร้ายนัก แต่ก็ซีดเซียวจนบ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่างได้เป็นอย่าง
