ดี
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนโม่จิ่วเยี่ยยังยืนตัวตรงไม่ได้ คาดว่าเขาคงบาดเจ็บไม่น้อย“เฮ้อ! ต้องโทษข้าเองที่ไม่ระวัง ถูกหมีด าตะปบเข้าให้ ไม่อย่างนั้นคงแบกเขาเดินทางไปด้วยกันแล้ว”เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ โจวเหล่าปาก็รู้สึกหมดหนทางเช่นกันเฮ่อจือหร่านตัวเล็กและผอมบางขนาดนั้น จะสามารถแบกคนตัวสูงใหญ่อย่างโม่จิ่วเยี่ยได้อย่างไร?ยิ่งไปกว่านั้น โม่จิ่วเยี่ยบาดเจ็บที่ท้อง แม้จะมีคนสามารถแบกเขาออกไปได้ ก็ยังต้องกังวลว่าจะกระทบกระเทือนบาดแผลหรือเปล่าชั่วขณะนั้น โจวเหล่าปารู้สึกล าบากใจอยู่บ้างเฮ่อจือหร่านเห็นสถานการณ์เช่นนี้ จึงเอ่ยถึงแผนการที่นางคิดไว้ในใจมานานแล้ว“เจ้าหน้าที่โจว สภาพสามีข้าในตอนนี้ แม้จะออกจากหุบเขาได้ก็คงไม่สามารถเดินทางไปพร้อมกับขบวนนักโทษ”โจวเหล่าปาไม่ได้ปฏิเสธ “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แต่การเดินทางของพวกเราล่าช้าไปหลายวันแล้ว คงต้องเร่งเดินทางเท่านั้น”เฮ่อจือหร่านแกล้งท าเป็นครุ่นคิดหนัก
หลังผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงพูดว่า “เจ้าหน้าที่โจว ข้าคิดวิธีหนึ่งได้แล้ว ท่านคิดว่าใช้ได้หรือไม่?”โจวเหล่าปาเลิกคิ้ว “เจ้ามีวิธีดีอะไร รีบพูดมาเถอะ”“สามีของข้าไม่อาจเดินทางข้ามภูเขาได้ หากท่านและพี่เผิงเชื่อใจพวกเรา ข้าอยากจะพาสามีอ้อมภูเขาไป”โจวเหล่าปาขมวดคิ้วความจริงแล้วนอกจากวิธีนี้ก็ไม่มีหนทางอื่นอีก แต่เขาก็ไม่คิดว่าวิธีนี้จะใช้ได้“เจ้ารู้หรือไม่ การอ้อมภูเขาไปจะท าให้เสียเวลาไปเจ็ดแปด
