วันอีกทั้งขบวนก็ไม่อาจหยุดรอได้ หากพวกเจ้าท าเช่นนี้จะไล่ตามพวกเขาได้อย่างไร”ในมุมมองของโจวเหล่าปา เรื่องนี้แทบเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็คิดหาวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออกเฮ่อจือหร่านยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ปิดบังเจ้าหน้าที่โจว หลังออกจากหุบเขาแล้ว ข้าตั้งใจจะเข้าเมืองไปเช่ารถม้ามาสักคัน ด้วยวิธีนี้สามีของข้าจะได้พักรักษาตัว และความเร็วในการเดินทางก็จะเพิ่มขึ้นมากด้วย”เมื่อโจวเหล่าปาได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดขึ้นมาทันที่
เขาท าหน้าที่คุ้มกันนักโทษมานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่เขาพบเจอเรื่องเช่นนี้พูดตามตรง อย่าว่าแต่ปล่อยให้นักโทษเดินทางคนเดียวเลยแม้ว่าจะบาดเจ็บสาหัสก็จะไม่ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ ความเร็วของคนอื่นเป็นอย่างไร คนเจ็บก็ต้องเป็นไปตามนั้นถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ ก็คงไม่กล้าเอ่ยปากขอแบบนี้แต่คนที่เอ่ยปากขอกับเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสตรีที่ท าให้หัวใจเขาเต้นแรงทุกครั้งที่ได้พบแม้โจวเหล่าปาจะอิจฉาโม่จิ่วเยี่ยมาก ที่ได้รับความเอาใจใส่จากเฮ่อจือหร่านมากมายขนาดนี้แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเผิงวั่งปฏิบัติกับทั้งเฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยดีแค่ไหน แต่การปล่อยให้นักโทษทั้งสองคนเดินทางกันตามล าพังเช่นนี้ท าให้เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไรถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา อย่าว่าแต่เขาโจวเหล่าปาคนนี้เลยกระทั่งคนอื่น ๆ ในหน่วยคุมตัวนักโทษก็จะต้องถูกลงโทษอย่างหนักถึงขั้นต้องออกจากงานกันเลยทีเดียวถ้าไม่นึกถึงคนอื่น โ
