จวเหล่าปาก็คงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเลแล้วไม่ใช่เพราะสาเหตุอื่น เขาแค่อยากเห็นเฮ่อจือหร่านสบายใจก็เท่านั้นเอง
เฮ่อจือหร่านเห็นท่าทีล าบากใจของโจวเหล่าปา จึงเอ่ยปากรับประกันว่า “เจ้าหน้าที่โจวไม่ต้องกังวล ครอบครัวของพวกเราก็อยู่ในขบวนด้วย พวกเราจะท าอะไรโดยไม่ค านึงถึงพวกเขาได้อย่างไรยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสามารถของสามีข้า การจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตาพวกท่านก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยจริงหรือเปล่า”“ถ้าเขาอยากหนีจริง ๆ คงไม่รอจนถึงตอนนี้หรอก”โจวเหล่าปาไม่ได้ปฏิเสธค าพูดของนางทั้งหมดหลังจากครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนและมองโม่จิ่วเยี่ยที่จะเดินก็ยังต้องมีคนช่วยพยุง โจวเหล่าปาก็กัดฟันตัดสินใจ“เอาเถอะ ท าตามที่เจ้าบอก หากพวกเราออกจากหุบเขาก็แยกย้ายกันไป ข้าจะขึ้นเขาไปสมทบกับหัวหน้า พวกเจ้าไม่ต้องห่วงข้าโจวเหล่าปาจะรับผิดชอบเอง”เฮ่อจือหร่านได้ยินดังนั้นก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง รีบกล่าวขอบคุณโจวเหล่าปา ก่อนจะเบนสายตาไปที่หมีด าตัวนั้นหมีด าทั้งตัวล้วนเป็นสมบัติล ้าค่า กระดูก เนื้อ อุ้งเท้า ไขมัน เลือดรวมถึงไขกระดูก ล้วนใช้เป็นยาได้ทั้งสิ้นชาติที่แล้ว การล่าสัตว์ป่าถูกสั่งห้ามโดยเด็ดขาด สมบัติล ้าค่าเหล่านี้จึงกลายเป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจเอื้อมถึง
แต่ตอนนี้ของล ้าค่าทั้งหมดกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า เฮ่อจือหร่านไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไปแม้จะไม่สามารถน าหมีด าทั้งตัวไปต่อหน้าโจวเหล่าปาได้ แต่อย่างน้อยก็ขอเก็บส่วนส
