ในครอบครัวยังไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไร จึงตัดสินใจออกจากที่นี่ก่อนเป็นอันดับแรกเนื่องจากอาการบาดเจ็บของโม่จิ่วเยี่ยยังไม่สมควรเคลื่อนไหวร่างกายนัก เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจให้เขาพักฟื้นอยู่ในพื้นที่มิติชั่วคราว ส่วนนางจะออกไปมองหาทางออกจากป่าแห่งนี้เพียงล าพัง
ตอนแรกโม่จิ่วเยี่ยไม่เห็นด้วย เขาเป็นห่วงว่าเฮ่อจือหร่านจะเผชิญอันตรายในป่าเปลี่ยวร้างไร้ผู้คนเช่นนี้ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันจะไม่มีใครช่วยเหลือนางได้เฮ่อจือหร่านจึงรับปากกับเขาว่า หากนางพบเจออันตรายเมื่อใดก็จะเข้ามาหลบภัยในพื้นที่มิติทันที่เมื่อนึกถึงความพิสดารของพื้นที่มิติ โม่จิ่วเยี่ยจึงคลายใจลงบ้างเขาเอ่ยย ้าให้นางรอบคอบก่อนจะยอมปล่อยนางไปเฮ่อจือหร่านออกมาจากพื้นที่มิติ นางค้นตัวชายชุดด าอีกครั้งรวบรวมทรัพย์สินอันน้อยนิดที่พวกเขามี ก่อนจะมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่พวกเขามานางเชื่อมั่นว่าจะต้องมีทางออกจากป่าแห่งนี้ ไม่อย่างนั้นแล้วพวกชายชุดด าจะสามารถมาที่นี่ได้อย่างไรเฮ่อจือหร่านหยิบมีดพับออกมาจากพื้นที่มิติ นางใช้มันเปิดทางเดิน ระวังหนามเกาะเกี่ยวเสื้อผ้า และระแวดระวังสัตว์เลื้อยคลานใต้ฝ่าเท้ากลับไปในตอนเช้าตรู่ทุกคนในสกุลโม่ต่างพากันนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนขณะที่เผิงวั่งก าลังเรียกให้ขบวนนักโทษเดินทางต่อไป ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนแรกที่ไม่ยอม
“เจ้าหน้าที่เผิง ลูกชายกับลูกสะใภ้ของข้ายังหายสาบสูญ ไม่รู้เป็นตายร้ายดี ข้าไปไม่ได้หรอก”เหล่
