งแส้มาจากมือของจางชิง แล้วฟาดไปอย่างแรงใส่ตัวของเซี่ยเทียนไห่กับฟางฉวนโจวฮูหยินผู้เฒ่าเห็นพวกเขาถูกลงโทษเพราะเรื่องของครอบครัวตัวเอง จึงรีบวิ่งเข้าไปยืนขวางหน้าทั้งสองคนบรรดาสตรีสกุลโม่คนอื่น ๆ ก็รีบท าตามฮูหยินผู้เฒ่า พวกนางพร้อมใจกันยืนบังเซี่ยเทียนไห่และฟางฉวนโจวไว้ด้านหลังในขณะเดียวกัน คนตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยก็พากันวิ่งเข้ามาเตรียมพร้อมที่จะต่อต้านเจ้าหน้าที่เหมือนกันส่วนตระกูลเหอเพียงยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ท าราวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับตนเอง
เผิงวั่งรู้ดีว่านักโทษเหล่านี้เอาจริง แม้เขาจะสั่งให้เจ้าหน้าที่ทุกคนลงมือพร้อมกัน ก็คงไม่สามารถสั่นคลอนความตั้งใจที่จะรออยู่ตรงนี้ของพวกนางได้ถึงแม้จะรู้ดีว่าไม่อาจเดินทางต่อ แต่ก็ไม่อาจเสียอ านาจในฐานะเจ้าหน้าที่ได้ เขาจึงยกแส้ขึ้นฟาดลงบนร่างของสะใภ้สามที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแรงสะใภ้สามไม่ร้องโอดครวญแม้แต่น้อย กระทั่งความคิดที่จะหลบเลี่ยงก็ไม่มี แววตามุ่งมั่นของนางบ่งบอกถึงความแน่วแน่ที่จะตายอย่างสมเกียรติเมื่อเห็นดังนั้น เหล่าสตรีคนอื่น ๆ จึงรีบกรูกันเข้ามาเพื่อปกป้องสะใภ้สามทันที่แม้ในใจของเผิงวั่งจะโกรธเคืองเพียงใด เขาก็รู้สึกตกตะลึงกับความแน่วแน่ของเหล่าสตรีสกุลโม่พวกนี้เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าทั้งบุรุษสกุลโม่ที่สู้ตายในสนามรบ หรือแม้แต่ผู้หญิงที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเหล่านี้ ล้วนเป็นคนที่น่าชื่นชมเผิงวั่งถอนหายใจแล้วโยนแส้ในม
