รมระหว่างเดินทางกลับบ้าน…แม้ครอบครัวของเขาจะรู้สาเหตุการตายที่แท้จริงของท่านปู่ แต่เพื่อความปลอดภัยของทุกคนในครอบครัว จึงท าได้เพียงประกาศว่าท่านปู่เสียชีวิตจากอาการป่วยเท่านั้นโม่จิ่วเยี่ยผู้น าทัพขับไล่ศัตรูมานับครั้งไม่ถ้วน ปกป้องความสงบสุขของแคว้นต้าซุ่น เขาเป็นบุคคลที่เมิ่งไห่หนิงนับถือจากก้นบึ้งของหัวใจยิ่งไปกว่านั้น โชคชะตาของสกุลโม่ยังน่าสงสารนัก แทบจะเรียกได้ว่ามีชะตากรรมเดียวกับตระกูลของเขาเขาเดินเข้าไปหาโม่จิ่วเยี่ยโดยไร้เจตนาแอบแฝง แล้วยกมือท าความเคารพ“ท่านแม่ทัพโม่ ข้าน้อยขอคารวะ”
โม่จิ่วเยี่ยรีบตอบรับอย่างสุภาพ “ตอนนี้ข้าไม่ใช่แม่ทัพอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นเพียงนักโทษที่ผู้คนต่างรังเกียจ ท่านเรียกข้าเช่นนี้คงไม่เหมาะสมนัก”แท้จริงแล้ว เขาเองก็ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะตัดสินใจเรียกโม่จิ่วเยี่ยแบบนั้นสกุลโม่สืบทอดความจงรักภักดีมาหลายชั่วอายุคน ในสายตาของเมิ่งไห่หนิง พวกเขาล้วนเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ เวลานี้ถูกคนใส่ร้ายและเนรเทศ ต าแหน่งท่านแม่ทัพคงไม่เหมาะที่จะเรียกอีกต่อไปด้วยความเคารพต่อคนสกุลโม่ ท าให้เมิ่งไห่หนิงเอ่ยเรียกโม่จิ่วเยี่ยว่าท่านแม่ทัพเมิ่งไห่หนิงโบกมือ “ไม่หรอก บุรุษสกุลโม่ทุกคนล้วนแต่ปกป้องบ้านเมืองกันมารุ่นต่อรุ่น ค าว่าท่านแม่ทัพ ท่านย่อมสมควรได้รับมัน”เผิงวั่งมองคนทั้งสองผลัดกันปฏิเสธเพียงเพราะเรื่องค าเรียกขานเขาจึงเอ่ยปากขึ้นว่า “ดูก็รู้ว่าน้องชายเมิ
