าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งว่า“ขอบคุณท่านหมอที่ช่วยชีวิตสามีของข้าไว้”แท้จริงแล้วเฮ่อจือหร่านอยากจะบอกนางว่า อาการของหลี่เถี่ยจู้เป็นเพียงการบรรเทาชั่วคราวเท่านั้น ตัวเขายังไม่ได้พ้นขีดอันตรายแต่เมื่อเห็นสีหน้าโล่งใจของภรรยาหลี่เถี่ยจู้ นางก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไปเฮ่อจือหร่านคิดว่าตอนนี้ไม่จ าเป็นต้องกักตัวทุกคน เพราะทุกคนล้วนสัมผัสกันไปหมดแล้ว พูดตามตรง คนที่อยู่ในนี้หากไม่ได้กินยาป้องกันก็อาจติดโรคกันหมดเฮ่อจือหร่านลุกขึ้นยืน เดินจูงมือโม่จิ่วเยี่ยไปที่ปากถ ้า“ข้าต้องการความช่วยเหลือจากท่าน”
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เร่งด่วน สิ่งที่เขาท าได้คือให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่“ต้องการให้ข้าท าอะไร เจ้าก็บอกมาได้เลย”เฮ่อจือหร่านบอกแผนการที่คิดไว้ให้โม่จิ่วเยี่ยฟังเบา ๆ ให้เป็นความลับระหว่างคนทั้งสองโม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ได้ ข้าจะไปบอกพี่เผิงเดี๋ยวนี้”เผิงวั่งกลับมาที่ถ ้าของพวกเจ้าหน้าที่แล้ว เมื่อเห็นโม่จิ่วเยี่ยเดินตามมา เขาจึงรีบถาม “เรื่องทางนั้นเป็นอย่างไรบ้างน้องชาย ”โม่จิ่วเยี่ยไม่อยากให้เรื่องกาฬโรคแพร่กระจายไปมากกว่านี้ จึงดึงเผิงวั่งไปคุยกันเงียบ ๆ“พี่เผิง ภรรยาข้าตรวจอาการคนผู้นั้นแล้ว พบว่าเป็นกาฬโรค”ได้ยินค าว่ากาฬโรค เผิงวั่งก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที่เขาคิดไปถึงความเป็นไปได้ที่พวกเขาอาจติดเชื้อโรคร้ายนี้ด้วยความเยือกเย็นที่เผิงวั่งเคยมีหายไปจนสิ้น
