เขาจ้องมองโม่จิ่วเยี่ยอย่างหวาดกลัว แววตาเต็มไปด้วยความลังเล“น้องชาย พวกเราหนีกันเถอะ!”เผิงวั่งรู้ดีว่าราชส านักจะจัดการกับกาฬโรคนี้อย่างไร ทุกคนที่ติดเชื้อจะต้องตาย ไม่มีใครรอดชีวิตไปได้ด้วยเหตุนี้ เผิงวั่งถึงได้หวาดกลัวจนเสียสติ
เขาไม่ต้องการถูกกักขังและรอความตาย หากหนีไปตอนนี้ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสรอดโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้มาเพื่อบอกให้เผิงวั่งหาทางหนี แต่เขามาตามค าพูดจากเฮ่อจือหร่านต่างหาก“พี่เผิง พวกเราไปไม่ได้”เผิงวั่งไม่เข้าใจ “ไม่ไป? แล้วจะอยู่รอความตายที่นี่หรือ?”ความจริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยเองก็รู้สึกกังวลใจไม่ต่างกัน เขายังมีคนในครอบครัวอยู่ที่นี่อีกมากมายถ้าหากทุกคนติดโรคนี้ขึ้นมา คงไม่มีใครรอดชีวิตไปได้อย่างไรก็ตาม เขายังคงเลือกเชื่อในตัวเฮ่อจือหร่าน“พี่เผิง ภรรยาข้าบอกว่าตอนที่นางขึ้นเขามา นางเห็นสมุนไพรบางชนิดที่อาจช่วยป้องกันและรักษาโรคนี้ได้”เผิงวั่งไม่ได้ไม่ยอมรับฝีมือทางการแพทย์ของเฮ่อจือหร่าน แต่กาฬโรคนี้แตกต่างจากโรคอื่น ๆ ไม่เพียงแพร่เชื้อได้รวดเร็ว แต่ที่ส าคัญคือไม่มียารักษา“น้องชาย ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนดี แต่เจ้าต้องนึกถึงครอบครัวของเจ้าด้วย หากรักษาไม่ได้ พวกเราทุกคนก็ต้องตายที่นี่”โม่จิ่วเยี่ยเลือกจะเชื่อมั่นในตัวเฮ่อจือหร่าน ไม่ว่าเผิงวั่งจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่เปลี่ยนใจ
“พี่เผิง ให้เวลาพวกเราสักหน่อยเถอะ ข้าจะไปเก็บสมุนไพรกับภรรยา ตอนนี้น ้าก าลังท่วมหนัก พวกเราก็
