ย“ผู้ใหญ่บ้านหลิว ช่วงนี้ในหมู่บ้านมีหนูเยอะหรือไม่”ผู้ใหญ่บ้านหลิวถอนหายใจยาวเมื่อได้ยินค าถามเรื่องหนู“อย่าพูดถึงมันเลย ถึงแม้ปีก่อน ๆ ในหมู่บ้านจะมีหนูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีมากมายอะไร ทว่าช่วงนี้ไม่รู้เป็นเพราะอะไร จ านวนหนูจึงเพิ่มขึ้นมาก ซ ้ายังตัวก็ใหญ่ขึ้นด้วย เมื่อวานข้ายังเห็นหนูตายไปหลายตัวอยู่ในยุ้งฉางที่บ้านเลย”สีหน้าของเฮ่อจือหร่านเคร่งเครียดขึ้นเมื่อได้ยินค าตอบของเขา“ผู้ใหญ่บ้านหลิว ข้าคิดว่าหลี่เถี่ยจู้อาจจะเป็นกาฬโรค”“กาฬโรค?” หลิวหลี่ตกใจมากไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้
เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเขาเคยได้ยินเรื่องราวของโรคนี้ มันเกิดขึ้นที่เมืองแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ตอนแรกราชส านักได้ส่งหมอหลวงไปรักษาผู้คนมากมาย แต่สุดท้ายแม้แต่หมอหลวงเองก็ยังติดโรคระบาดนี้ไปด้วย ต่อมา เพื่อไม่ให้โรคระบาดแพร่กระจายออกไปอีก ราชส านักจึงท าได้เพียงสั่งให้คนไปปิดเมืองนั้นน่าสงสารชาวเมืองที่นั่น หากพวกเขาไม่ตายเพราะโรคร้ายก็ต้องอดตาย สรุปแล้วล้วนไม่มีใครรอดชีวิตเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แข้งขาของผู้ใหญ่บ้านหลิวก็อ่อนแรงลง“ท่านหมอ ไม่สิ ท่านหมอเทพธิดา ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!”ระหว่างที่พูด หลิวหลี่ก็คุกเข่าลงต่อหน้าเฮ่อจือหร่านและค านับไม่หยุดโม่จิ่วเยี่ยยืนอยู่ที่ปากถ ้าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้ามาตอนนั้นเองเฮ่อจือหร่านก็ช่วยพยุงอีกฝ่ายขึ้น“เกิดอะไรขึ้น?” โม่จิ่วเยี่ยถามด้วยน ้าเ
