คนสกุลโม่นั้นอร่อยเหลือเกินวันนี้คนตระกูลเหอได้รับประโยชน์จากฝนตกหนัก พวกเขาได้รับการปฏิบัติเหมือนกับคนอื่น ๆ เป็นครั้งแรก
เจ้าหน้าที่ไม่มีหมั่นโถวหยาบให้พวกเขากิน แต่จะปล่อยให้พวกเขาหิวโหยก็ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเนื้อหมูป่าตัวหนึ่งก็มีมากพอส าหรับคนมากมายขนาดนี้ด้วยดังนั้น เผิงวั่งจึงแกล้งท าเป็นมองไม่เห็น ปล่อยให้พวกเขากินเนื้อหมูป่าไปตามใจหลังจากทุกคนอิ่มหน าส าราญกันแล้วและก าลังเตรียมตัวพักผ่อน กลับได้ยินเสียงอึกทึกวุ่นวายเล็ดลอดมาแต่ไกล พร้อมกับเสียงร้องไห้ของผู้หญิงและเด็กเฮ่อจือหร่านมองหน้าโม่จิ่วเยี่ยทันที่“น่าจะเป็นชาวบ้านพวกนั้น” โม่จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างมั่นใจ“อืม เป็นไปได้ว่าสถานการณ์ที่ข้างล่างจะเลวร้ายกว่าที่พวกเราคิด” เฮ่อจือหร่านพูดถึงข้อสันนิษฐานในใจเสียงร้องไห้และฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆเฮ่อจือหร่านฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครสังเกต ซื้อคบเพลิงไม้โบราณจากเถาเป่ามาจุดไฟส่งให้โม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยถือคบเพลิงเดินไปที่ปากถ ้าแสงไฟอันริบหรี่เผยให้เห็นกลุ่มคนซึ่งก าลังเดินมาทางพวกเขาเมื่อเห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยได้ยินเสียงเอะอะข้างนอก เผิงวั่งก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา
“น้องชาย ข้าเกรงว่าตอนนี้หมู่บ้านคงถูกน ้าท่วมไปหมดแล้ว”“โชคดีที่พวกเขาขึ้นไปบนภูเขาแล้ว คงไม่มีใครเจ็บหนักหรือล้มตายหรอก” โม่จิ่วเยี่ยตอบด้วยน ้าเสียงเคร่งขรึม
