่งคนมาตามฆ่าข้า ต่อให้ท่านเอ่ยถามข้าตามตรง ข้าก็คงไม่เอ่ยถึงมัน”หนานฉีกุมขมับ ดวงตาสองข้างแดงก ่าเฮ่อจือหร่านกลัวว่าหนานฉีจะท าอะไรบุ่มบ่าม จึงคว้ากาสุราหยวนหยางบนโต๊ะขึ้นมานางกดกลไกต่อหน้าหนานฉี ท าให้ยาพิษสายหนึ่งไหลรินออกมา“ท่านอ๋องฉี กาใบนี้ของท่านช่างงดงามจริง ๆ มันคงมีราคาแพงมากใช่หรือไม่”หนานฉีเบิกตากว้าง มองเฮ่อจือหร่านอย่างไม่เชื่อสายตา“เจ้า…”เฮ่อจือหร่านแย้มยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับส่งไปไม่ถึงดวงตา“ท่านอ๋องฉี เพียงเพื่อจะเอาชีวิตสามีข้า ช่างลงทุนลงแรงจริง ๆคงจะได้กาสุราหยวนหยางใบนี้มาอย่างยากล าบากแน่นอน”หนานฉีแทบจะกระอักเลือดออกมา หากไม่เกรงว่าโม่จิ่วเยี่ยอยู่ด้วย เขาคงฆ่าผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้อย่างไม่ลังเลเลย
เฮ่อจือหร่านไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายของหนานฉี นางค่อย ๆ หยิบกระดาษห่อเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อนางเปิดห่อกระดาษออก ข้างในเป็นผงสีขาวอย่างหนึ่ง“ท่านอ๋องฉีเคยได้ยินยาพิษที่ชื่อว่า ‘เจ็ดวันมอดม้วย’ หรือไม่?”หนานฉีชี้ไปที่ห่อยาอย่างตกใจ พร้อมเอ่ยถามว่า “นี่คือเจ็ดวันมอดม้วยหรือ”ยาพิษเจ็ดวันมอดม้วยเป็นยาพิษล ้าค่าหายากยิ่งในแผ่นดินต้าซุ่น นับว่าเป็นยาพิษสังหารคนได้อย่างแนบเนียนและไร้ร่องรอยตรงตามชื่อเจ็ดวันมอดม้วยที่บอกไว้ชัดเจน หากใครก็ตามที่ถูกพิษนี้เข้าไป ร่างกายจะไม่รู้สึกผิดปกติอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งถึงวันที่เจ็ดก็จะสิ้นใจ ซึ่งก่อนหน้านั้นจะไม่มีวี่แววของ
