่อ”“อ าเภอผิงหยวนเป็นทางผ่านไปซีเป่ย พวกเราทุกคนรออยู่ที่นี่ข้าจะไปพบโม่จิ่วเยี่ยด้วยตัวเอง”เมื่อเจ้านายตัดสินใจแล้ว เหอเฟิงก็เปลี่ยนเรื่องสนทนา
“ท่านอ๋อง พรุ่งนี้จะครบก าหนดที่อาจารย์อู๋เฉินบอกไว้แล้ว ถ้าท่านยังไม่เจอคนผู้นั้น พวกเราควรท าอย่างไร?”“อาจารย์อู๋เฉินไม่เคยท านายพลาด ข้าต้องหาคนผู้นั้นให้เจอ”น ้าเสียงของหนานฉีเปี่ยมล้นด้วยความเด็ดขาดยิ่งไปกว่านั้น เขาตั้งใจจะรอโม่จิ่วเยี่ยอยู่ที่นี่แล้ว การใช้โอกาสนี้เพื่อค้นหาคนผู้นั้นสักสองสามวันย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร…………เฮ่อจือหร่านน าบันทึกประวัติศาสตร์ทั้งเล่มกลับมาอ่านซ ้าอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื้อความที่บรรยายถึงชาติก าเนิดของโม่จิ่วเยี่ยไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เนื้อหาส่วนนี้ก็ไม่มีจุดบกพร่องอีกทั้งโม่จิ่วเยี่ยยังบอกด้วยว่าท่าทีของกุ้ยเฟยมีต่อเขานั้นดีกว่าหนานฉีเสียอีก เช่นนั้นมันเป็นเพราะอะไรกัน?เฮ่อจือหร่านครุ่นคิดอย่างหนักถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ จนในที่สุดนางก็นึกถึงหนานฉีขึ้นมาได้เมื่อค้นพบหนทางก้าวหน้าครั้งใหม่ เฮ่อจือหร่านก็อดตื่นเต้นไม่ได้ นางพลิกตัวอย่างแรงจนเผลอไปกดแขนโม่จิ่วเยี่ยเข้าเมื่อรู้สึกตัว เฮ่อจือหร่านรีบขยับตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเคลื่อนไหวของนางไปท าให้โม่จิ่วเยี่ยตื่นขึ้นหรือเป็นเพราะเขาเองก็ยังไม่ได้หลับเหมือนกับนางทันใดนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็ลุกขึ้นนั่ง น ้าเสียงของชายหนุ่
