่ว่าเกรงกลัวพวกเจ้าหน้าที่ พวกเขาคงเข้าไปหาเรื่องเฮ่อจือหร่านแล้วท าไมตระกูลฟางกับตระกูลเซี่ยถึงได้ส่วนแบ่งไป ทั้ง ๆ ตอนที่หมาป่าโผล่มา พวกเขาก็ช่วยกันป้องกันเหมือนกัน แค่พวกเขาอยู่ข้างหลังสุด ไม่กล้าพุ่งไปเผชิญหน้าก็เท่านั้นเอง…เฮ่อจือหร่านเหลือบมองคนตระกูลเหอแวบหนึ่ง สายตาไม่เป็นมิตรเหล่านั้นนางเห็นจนชินชาแล้วนางเรียกแม่สามี พี่สะใภ้ และน้องสามี รวมถึงสตรีตระกูลเซี่ยและตระกูลฟางให้มาที่รถเข็นไม้พวกนางเห็นผ้าดิบกองอยู่บนรถเข็นไม้ตั้งแต่ตอนที่เฮ่อจือหร่านกลับมาแล้ว ทุกคนต่างก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้แม้ว่าผ้าพวกนี้จะดูไม่ดีเท่าผ้าที่บ่าวรับใช้ในเมืองหลวงเคยใส่แต่ในช่วงเวลาแบบนี้ การมีก็ดีกว่าไม่มียิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ผ้าดิบแบบนี้จะดูไม่สวยงาม แต่ถ้าเอาท าเป็นเสื้อผ้าก็ยังดีกว่าเสื้อผ้าขาด ๆ ที่พวกนางก าลังใส่อยู่มากโม่หานเยี่ยเห็นพี่สะใภ้เก้าเดินทางเข้าอ าเภอแล้วน าข้าวของกลับมามากมายก็ยิ้มจนตาหยี“พี่สะใภ้เก้า ท่านช่างดีเหลือเกิน ซื้อของดี ๆ กลับมาเยอะแยะขนาดนี้”
เฮ่อจือหร่านลูบศีรษะของโม่หานเยี่ยอย่างเอ็นดู“อากาศร้อนอบอ้าว พวกเรารีบร้อนออกมาจากเมืองหลวง จึงไม่ได้น าเสื้อผ้าติดตัวมา ข้าก็เลยซื้อผ้าดิบมาเผื่อ ช่วงนี้ยังไม่ต้องรีบเดินทางต่อ พวกเรามาตัดเสื้อผ้าท าใหม่ใส่กันคนละชุดเถอะ”พอได้ยินว่าจะตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ สตรีคนใดบ้างจะไม่ยินดี?อีกทั้งเสื้อผ้าที่พวกนางใส่มาตลอดทางก็สกปรกมาก อากา
