อมไม่อยากให้เรื่องน่าอับอายของตนถูกแพร่งพราย จึงพยายามขัดขวางไม่ให้มีการเผยแพร่บันทึกเหล่านี้ออกไปอย่างไรก็ตาม ยังคงมีเรื่องราวลับ ๆ ที่ไม่เป็นที่รู้จักอีกมากมายซึ่งเล่าขานสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบันถ้าสิ่งบันทึกนี้เป็นเรื่องจริง ก็ไม่ยากที่จะเข้าใจว่าเหตุใดหนานฉีถึงได้คิดร้ายกับโม่จิ่วเยี่ยกะทันหันเช่นนั้นเขาต้องได้รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองที่สลับตัวกับโม่จิ่วเยี่ยเขากลัวว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดเผย จึงชิงลงมือจัดการโม่จิ่วเยี่ยเสียก่อนเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย นางต้องคิดให้ดีว่าจะถามโม่จิ่วเยี่ยอย่างไรโดยไม่ให้เขาเอะใจ
ในตอนนั้น เฮ่อจือหร่านก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง นางเอามือตบลงบนหน้าอกเบา ๆ ถ้าคนอื่นมองมาคงคิดว่านางเพิ่งฝันร้ายไปแน่ ๆเฮ่อจือหร่านยังคงรู้สึกกังวลกับเรื่องนี้ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเรื่องราวนอกเหนือจากประวัติศาสตร์นี้เป็นเรื่องจริง แล้วเหตุใดจักรพรรดิซุ่นอู่ถึงได้ลงมือสังหารบุตรชายของตัวเองกันมันช่างเหมือนกับ ‘บทกวีเจ็ดก้าว*[1]’ ของเฉาจื๋อไม่มีผิด…รถเข็นไม้โยกเยกไปมา พาเฮ่อจือหร่านที่ก าลังครุ่นคิดอะไรอยู่มากมายกลับไปยังจุดพักขณะนั้นดวงอาทิตย์คล้อยต ่าแล้ว คนสกุลโม่พากันนั่งอยู่ริมทางพวกนางต่างเงยหน้ามองมาทิศทางนี้ด้วยใจจดจ่อกระทั่งมองเห็นเงาร่างของเฮ่อจือหร่านนั่งอยู่บนรถเข็นไม้จากไกล ๆ โม่หานเยี่ยก็โบกมือร้องตะโกนว่า “พี่สะใภ้เก้า พี่สะใภ้เก้ากลับมาแล้ว”เฮ่อจือหร่านกระโด
