ดลงจากรถเข็น เดินตรงไปหาครอบครัวที่นางรออยู่ สะใภ้ใหญ่ยื่นผ้าชุบน ้าส่งให้นางอย่างเอาใจใส่“น้องสะใภ้เก้า ครั้งนี้เจ้าคงล าบากมาก เช็ดเหงื่อสักหน่อยเถอะ”เฮ่อจือหร่านรู้สึกอบอุ่นนักกับความห่วงใยจากคนในครอบครัว
ชาติที่แล้ว พ่อแม่นางแตกแยกกัน นางใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมายี่สิบสี่ปี ไม่เคยได้รับรู้รสชาติของค าว่า ‘ความรักในครอบครัว’ เลยไม่คิดว่าการทะลุมิติมาอยู่ในโลกใบนี้โดยไม่คาดฝัน จะท าให้นางได้พบกับความรักของคนในครอบครัวที่ใฝ่หามาตลอดแม้ว่าเส้นทางการเนรเทศจะเต็มไปด้วยความยากล าบากและอันตราย แต่เฮ่อจือหร่านก็เชื่อมั่นว่า พวกนางจะสามารถผ่านพ้นความยากล าบากนี้ไปได้ และคนในครอบครัวก็จะมีชีวิตที่ดีร่วมกันในอนาคตนางเอ่ยขอบคุณพี่สะใภ้ใหญ่ ก่อนจะรับผ้ามาเช็ดหน้าเผิงวั่งน าเงินหนึ่งร้อยสิบห้าต าลึงที่ได้มาในวันนี้มอบให้เฮ่อจือหร่านทั้งหมด พร้อมกับบอกให้นางดูแลและแบ่งสันเงินจ านวนนี้ เขาไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วยเฮ่อจือหร่านรับเงินมา จากนั้นก็เรียกคนตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยให้มาพบ ก่อนจะน าเงินทั้งหมดออกมาวางตรงหน้าทุกคน“หนังหมาป่าของพวกเราขายได้เจ็ดสิบห้าต าลึง ส่วนเนื้อตากแห้งขายได้สี่สิบต าลึง รวมทั้งหมดเป็นเงินร้อยสิบห้าต าลึง”ได้ยินเฮ่อจือหร่านแจกแจงเช่นนั้น คนตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กในใจพวกเขารู้สึกยินดีแต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้
เงินจ านวนนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา เหตุใดนาง
