นที่คราวนี้เถ้าแก่ร้อนใจจริง ๆ“ตกลง ๆ ผืนละหนึ่งต าลึงครึ่ง ข้าต้องการหนังหมาป่าทั้งหมด”ถึงแม้ก าไรจะน้อยไปสักหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยตอนนี้เผิงวั่งมั่นใจแล้ว ด้วยค าพูดไม่กี่ค าของเฮ่อจือหร่าน หนังหมาป่าก็ได้ก าไรเพิ่มขึ้นมาถึงยี่สิบห้าต าลึงเขายกนิ้วให้นางเงียบ ๆไม่นานหนังหมาป่าบนรถเข็นไม้ก็ถูกยกขนลงจนหมด เผยให้เห็นเนื้อหมาป่าตากแห้งที่อยู่ในหม้อเหล็กใบใหญ่หลายใบ“น้องชาย นี่มันคืออะไร” เถ้าแก่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
เผิงวั่งก าลังอารมณ์ดีที่ขายหนังหมาป่าได้เงินเพิ่มมาอีกยี่สิบห้าต าลึง เขาจึงหยิบเนื้อตากแห้งขึ้นมาชิ้นหนึ่งอย่างใจกว้างแล้วยื่นให้“เถ้าแก่ลองชิมดูสิ นี่คือเนื้อหมาป่าตากแห้ง”“เนื้อหมาป่าตากแห้ง?” เถ้าแก่ท าการค้ามาหลายปี แต่กลับเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อนี้เขารับเนื้อตากแห้งที่เผิงวั่งยื่นให้มา แล้วลองกัดดูค าหนึ่งปรากฏว่าพอกัดเข้าไปก็หยุดกินไม่ได้ “อร่อย เคี้ยวเพลิน ยิ่งเคี้ยวกลิ่นยิ่งหอม…”ระหว่างที่เดินทางมา เฮ่อจือหร่านได้เสนอว่า เนื้อตากแห้งมากมายขนาดนี้ พวกเขาคงไม่สามารถน าไปขายที่ร้านแผงลอยตลาดทีละนิดได้ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือการขายให้กับร้านอาหารแทน“ทางที่ดีที่สุดคือหาร้านน ้าชาหรือสถานเริงรมย์ แล้วลองพูดคุยกับเถ้าแก่ดู พยายามเจรจาให้เขารับซื้อเนื้อทั้งหมดไปครั้งเดียว”ดังนั้น แม้เถ้าแก่ขายหนังสัตว์จะเอ่ยปากชมว่าอร่อยแค่ไหนพวกเขาก็ไม่คิดจะขายให้อีกฝ่
