ข้าสักครั้งเถอะ ข้าขอร้องท่าน โปรดเมตตาด้วย ขอร้อง…”
เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เผิงวั่งจะใจอ่อนเพียงเพราะค าวิงวอนของหลี่เหลียง“พาตัวเขาออกไป จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แล้วออกเดินทางเสีย!”สิ้นค าสั่ง เหล่าเจ้าหน้าที่ก็กรูกันเข้ามาลากตัวหลี่เหลียงกลับไปยังจุดเดิมอย่างรวดเร็วเผิงวั่งหันไปมองหน้าคนตระกูลหลี่ที่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ลุกขึ้นเสีย พวกเจ้าทั้งหมดต้องกลับเมืองหลวงไปพร้อมกับข้า”หลี่เหลียงถูกพวกเจ้าหน้าที่ลากตัวกลับมาด้วยจิตใจแตกสลายเขาได้แต่หวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าเผิงวั่งจะเปลี่ยนใจเพราะลึก ๆ ในใจเขารู้ดีว่าครั้งนี้ตระกูลหลี่คงไม่เหลืออะไรแล้ว…โจวเหล่าปาและพวกเจ้าหน้าที่ต่างเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว พวกเขามองไปยังตระกูลหลี่ที่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนด้วยสายตาเย็นชาพลางหยิบแส้ที่เหน็บอยู่ข้างเอวสะบัดไปมาสิ่งที่ตระกูลหลี่หวาดกลัวไม่ใช่แค่การเดินทางกลับเมืองหลวงเท่านั้น แต่ยังหวาดกลัวแส้ในมือของเหล่าเจ้าหน้าที่มากกว่าเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเฆี่ยนตี พวกเขาจึงจ าใจติดตามเจ้าหน้าที่กลับไปยังเมืองหลวง
โชคดีที่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาพวกเขาได้แวะพักผ่อนก่อนเดินทาง จึงยังไม่ได้ไปไกลเท่าไหร่ตราบใดที่พวกเขาไม่ชักช้า เพียงสี่ห้าวันโจวเหล่าปาและคนอื่นๆก็สามารถกลับมาได้เผิงวั่งจึงออกค าสั่งให้รออยู่ที่นี่ จนกว่าโจวเหล่าปาและคนอื่น ๆจะกลับมา แล้วค่อยเดินทางกันต่
