น่าอิจฉาเสียจริง”ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของโม่จิ่วเยี่ยก็แดงก ่าขึ้นมาอีกครั้งเขาอยากจะหยุดมือแล้วค่อยมาท าต่อหลังจากที่คนพวกนั้นกลับไปแล้ว แต่พอเห็นสีหน้าท่าทางที่ผ่อนคลายของเฮ่อจือหร่านเขาก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาดังนั้น มือทั้งสองข้างของเขาจึงยังคงวางอยู่บนไหล่ของเฮ่อจือหร่านต่อไป โดยไม่ได้ผละออกส่วนเฮ่อจือหร่านกลับไม่รู้สึกว่าการกระท าเช่นนี้เป็นเรื่องแปลกอะไร ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่ทันได้สังเกตด้วยซ ้าว่าโม่จิ่วเยี่ยก าลังเขินอายอยู่“อื้ม! ข้าก าลังสบายเลย ท่านอย่าเพิ่งหยุดมือนะ!”โม่จิ่วเยี่ยพลันรู้สึกตัว เขาหน้าแดงก ่า รีบปรนนิบัติภรรยาต่อเฮ่อจือหร่านรู้สึกผ่อนคลายไปทั่วร่างอีกครั้ง ก่อนหันไปมองเผิงวั่ง“เจ้าหน้าที่เผิงมีธุระอะไรหรือ”
“อืม ข้าพึ่งให้คนไปขนย้ายซากหมาป่าพวกนั้นกลับมาแล้วทั้งหมดมีห้าสิบตัวพอดี ข้าคิดว่าหมาป่าพวกนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกเจ้าสองคนที่ฆ้า จึงอยากถามว่าเจ้าคิดจะจัดการกับมันอย่างไร”
