าเบื่อ แต่ถ้าพวกเธออยากจะเรียนให้จบ ก็ควรจะส่งกำลังใจในการสอนให้ฉันด้วยนะ”เย่ฮวาถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนว่าการเล่นเกมจะทำให้เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปเสียแล้ว แม้แต่นั่งอยู่ในคาบเรียนยังเหม่อลอยคิดถึงแต่เรื่องเกมซะงั้น!เย่ฮวาพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองตั้งใจฟังวิชาที่กำลังนั่งเรียนหนึ่งนาที…ตั้งใจฟัง!สองนาที…ตั้งใจฟัง!สามนาที…ตั้งใจฟัง!สี่นาที…อืม…ดูเหมือนว่าฉันก็น่าจะหลอมโอสถระดับสิบได้แล้วสินะ…เฮ้ย! ตั้งใจฟังเว้ย!……หลังจากช่วงเช้าที่แสนยาวนานได้ผ่านพ้นไป ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกเรียน เย่ฮวาหันหลังเดินออกจากห้องเรียน จู่ๆก็ชนเข้ากับชายในชุดสูทคนหนึ่งเย่ฮวารีบกล่าวว่า “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”“ตาบอดเหรอวะ ไม่รู้เหรอว่า…”ชายคนนั้นยังพูดไม่ทันจบก็หยุดพูดไป และเมื่อเย่ฮวาเห็นใบหน้าของชายคนนี้ เขาจึงกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “นายนี่เอง!”เย่ฮวามองไปที่หน้าของผู้ชายคนนี้ จะเป็นใครอีกถ้าไม่ใช่ติงจื้อ จากเดิมที่ทำตัวกร่างก็กลายเป็นหมาหงอย เขาหยุดพูดและหันหลังจากไปเย่ฮวามองร่างของติงจื้อเดินจากไป เขาจึงหัวเราะเบาๆ และไม่ได้สนใจอีก จากนั้นเดินตรงไปยังห้องเรียนของมู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์มีเสียงกระซิบกระซาบกันอยู่ด้านหลัง “นี่ใครเหรอ?ขนาดติงจื้อที่ทำตัวกร่างอยู่ในมหาลัยยังไม่กล้าโกรธเขาเลยอ่ะ”“ฉันได้ยินมาว่าเขาคืออีเย่กูโจวในเกมหลิงเกิง คนที่โด่งดังในโลกเสมือนจริงของประเทศจีน ตอนที่อยู่ในเกมติงจื้อ
